Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze waren opgetogen over zijn komst. Hij was hun eerste bezoeker sinds Ekke van hen weg was gegaan en zij de plaats en het boerendagwerk misten. Herre vond zijn vader langzaam en vermoeid; de hoest leefde krakend onder zijn begroeting. Zijn moeder verborg haar blijdschap in een bedrijvig heen en weer lopen, koffie malen, achter het getinkel van dunne porceleinen kopjes, die ze uit de fijngoedkast nam; hij verbaasde zich als altijd over de lichtheid en kracht van haar bewegingen, de snelheid, waarmee ze zich bewoog; buiten het bejaarde gezicht was er geen teken van verval aan haar te bespeuren. Ten slotte zaten ze gedrieën om de glimmende tafel van de mooie kamer; het gesprek begon te vlotten; en natuurlijk spraken ze van Rudmer en de promotie. Herre moest de andere twee uitleggen, dat die doctorstitel de hoogste was voor iemand die studeerde; zijn ouders luisterden aandachtig; hun ogen glansden voldaan. Tjalling hees zich halverwege op in de rieten stoel en hief een magere vinger:

—■ Ja, 't studeren heeft lang geduurd, en een schep geld gekost... maar ik hoop, dat ie d'r plezier van hebben zal. Herre beaamde ijverig:

•— Nou, daar hoeft Heit niet an te twijfelen. We kunnen groots zijn op 'ml

Reinou knikte met het koffiekopje tussen de kleine, verdorde handen:

— 't Is voor ons soms nog onbegrijpelijk... ik zie 'm nog op het erf lopen, zo'n kleine jongen; weet je nog, Tjalling, hoe die een trap kreeg van den Belg en één keer in de grup viel •—- nee, dat was hier niet, dat was bij mijn broer in Boornbergum; daar hadden ze alleen meisjes, en omdat ie geen schone bovenkleren meehad, moest ie een dag in een jurkje rondlopen, en toen was hij al een jaar of zeven 1 —• •—1

Ze verloor zich glimlachend in herinneringen; Tjalling's stem mengde zich er mee, piepend in de scharnieren, en Herre luisterde met vermaakte rust naar zijn ouders en hun heimelijke liefde. Toen zag hij zijn moeder aarzelend haar gezicht naar hem toe wenden:

Sluiten