Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ronkend. Ver van elkaar voor het bed lagen zijn schoenen; zijn jas hing over één knop van de stoel. Herre trok de deken onder hem vandaan, wierp die behoedzaam, haast moederlijk, over hem heen, draaide het gaspitje uit, en ging naar beneden.

Toen hij in de kamer terugkeerde, bemerkte hij, dat de meid het drankstel weg had geruimd. Hij liep met opgezweepte, gesmoorde haast naar de keuken. Het meisje schrok, toen ze hem in de deur zag verschijnen.

.—< Waar is het jeneverstel? zei hij met een vloek.

— Ik dacht... ik zag, dat het leeg was... ik wou 't nog omwassen —

Herre sloeg de hand dreigend op het zinken aanrecht.

Jij hebt godverdomme in je keuken te blijven, als ik

bezoek heb, en je niet in de kamer te dringen, als ik even weg ben... Je bent hier niet op het boerendorp; zon verdomde gemeenzaamheid... Nog één zo n brutale zet • ■

Hij zweeg, bemerkend, dat hij zich radeloos en belachelijk opwond. Hij wist, dat het niet om het drankstel was, maar om Rudmer. Hij draaide zich om en liep rechtstreeks naar de slaapkamer. Hij dronk een glas water leeg, wiste zijn bezweet voorhoofd af en ging naar bed, om lange tijd wakker te liggen.

VI

Het zou nog een jaar duren, voor de greideplaatsen, waarop Herre het voorzien had, aangekocht konden worden, maar in de loop van '05 had de melktrust er al twee onder haar zeggenschap, die anderhalve ton hadden gekost. Daarvoor waren het kapitale bedrijven; ze molken samen over de honderd koeien, en de pacht beliep het rond getal van elfduizend nederlandse guldens. Voor de ene, die tussen Marssum en Deinum stond, had Herre een weduwnaar gevonden, die al een paar jaar met grote zoons boerkte; de andere, „Landlust", lag achter Schilkampen aan de grote vaart; er was een jonge, pasgetrouwde boer in getrokken. Herre had de twee huurders kort na elkaar op zijn kantoor laten roepen; hij had

Sluiten