Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was iets anders; dat was een zichtbaar lichaam; daar kwamen mensen bijeen, daar gingen namen over de tong, daar gold een meer en minder, als in de maatschappij. En Herre zou zich van die gemeenschap niet willen en durven losmaken; dat Rudmer het blijkbaar wel aangedurfd had, bracht Herre van de wijs.

Hij kwam steeds minder vaak bij zijn ouders. Er was weinig meer, waarover hij met hen kon spreken. Bijwijlen nam hij, om hen te verstrooien, den jongen Wychman mee, maar het kind voelde zich slecht thuis in het dorp, waar hij geboren was. Het was een blonde, ranke jongen, die soms ernstig en mijmerziek kon zijn en dan doof was voor alle blaam of lof; soms was hij prikkelbaar moe en huilde hij bij 't minste of geringste. Adzer, de kleine, die straks twee jaar ging worden, leek vrolijker; hij had een standvastiger humeur en was Antje's lievelingskind, de speelpop in haar verlatenheid. —- Herre zag de slanke droomzucht en het helder verstand van Rudmer en zijn moeder Reinou in jongen Wychman; hij was snelgeroerd door de aanblik van zijn oudsten zoon, die zijn zorg had, alsof hij ergens voor behoed moest worden. —• Tegen het kind zelf liet Herre zijn stemming zelden merken, nu het groter en wijzer werd; hij probeerde hem evenwichtig te maken, de oververfijnde gevoeligheden van de kinderlijke aanleg te harden. Maar hij moest Wychman te zeer aan Antje overlaten, die minder begrip scheen te hebben dan hij en den jongen strafte voor dingen en gezegdes, die Herre aan 't nadenken zouden hebben gebracht. —•

Rudmer, Wychman, Adzer... De bekommernis over zijn broer en de gedachten aan zijn zoons plaagden Herre alleen in die enkele tussenmomenten, die het zakenleven hem gunde; de fabriek slorpte zijn tijd en aandacht voor het grootste deel toch steeds weer op. Hij moest doorlopend op zijn hoede zijn, zorgen, dat hij voorop bleef lopen, dat niets haperde, dat het werkvolk straf in toom en gelid werd gehouden; de kerels hoorden zoveel over socialisme spreken in deze dagen, en onder de friese arbeiders was de herinnering aan Domela en

Sluiten