Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Morgen Ferd!"

Haar stem klonk manhaftig als een fanfare en de kamer werd ineens gevuld met de zoetig-warme lucht van een paardenstal.

„Hé. . . Mama Paling . . !" sprak Paps verrast en haastig rijzend. „Ik heb U niet zien komen. Te paard ?"

„Ja jongen, zooals gewoonlijk! Het is zulk verrukkelijk prikkelend, bijna opwindend weer, dat ik dadelijk naar de manege ben gegaan en gezegd heb: Geef mij Belial, zadel voor mij Belial!"

„Die naam is anders weinig aanlokkelijk," sprak Paps een fauteuil bijschuivend.

„O, het is een duivel!" lachte ze plots hard met een tentoonstelling van bijna heur heele valsche gebit en ze ging meteen zitten. „Maar ik ben niet bang voor den duivel, voor geen tien duivels! Ik krijg hem wel klein. Ik ben heelemaal achteruit rijdend de voortuin in gekomen!"

„Och, dat is een heele prestatie, mama. Hoe kranig."

„Hoorde je me niet aankomen ?"

„Heelemaal niet. Ik was bovendien verdiept in een verslag dat hier ligt."

„O, van dat filmgedoe," sprak ze een blik werpend naar het geschrift, op een verachtelijken toon. „Ik begrijp niet Ferd, dat jij je met die rommel inlaat! Een degelijke, jonge, gezonde kerel als jij in zoo'n decadente zooi!"

„Och, persoonlijk is mijn interesse er niet bijster groot voor," sprak hij zacht, „maar terwille van mama Volkers ..."

Ze knikte en haalde heur schouders op.

„Jedes Tierchen hat sein Plaisierchen. Je hebt nu eenmaal van die idioten! Heb je een sigaret voor me ?"

„Zeker Mama, heel graag" en hij presenteerde haar uit de groote zilveren doos, welke op zijn schrijftafel stond, gaf haar meteen vuur.

„Dank je. Pim niet thuis ?"

„Ze heeft een heele poos op U gewacht; ze moest noodzakelijk naar een vergadering van de zwemclub, maar ze zou

Paps

Sluiten