Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze had het paard inmiddels los gemaakt en dan met een vlugheid, welke Paps waarlijk versteld deed staan, had ze heur voet in den stijgbeugel gezet en een volgend oogenblik zat ze alweer in 't zadel.

„Adieu," zei ze hem van boven toelachend. „Je denkt er eens over ?"

„Zeker, zeker . . . adieu Truus."

„Bets," verbeterde ze.

„Pardon ?"

Maar ze had geen tijd meer om iets te zeggen, want Belial steigerde plots, ging hoog op zijn achterste beenen staan, verbrijzelde en passant nog een paar potten met begonia's, gaf met zijn staart een veeg langs Paps gezicht, schoot dan als een pijl uit een boog recht over het gazon op de canna's af, nam dat perk op onberispelijke wijze als een hindernis op een concours hippique, ging andermaal op zijn achterbeenen staan, draaide een paar maal rond, sloeg weer neer en schoot dan, vooruit ditmaal, het hek uit en de laan in.

Paps was blijven staan kijken en wilde nog met de hand ten afscheid wuiven, maar de hoed van Grootje was op haar neus gezakt, zoodat ze niets kon zien ; toen keek Paps wat peinzend naar den grond, verschoof met zijn voet wat scherven van de vernielde bloempotten.

„Ja, ja. . . zoo, zoo," sprak hij dan half luid en toen ging hij weer naar binnen.

Sluiten