Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en even onberekenbaar te zijn als de internationale politiek, een zuster is lang niet altijd dol op haar broer. Pa is lang niet altijd dol op zijn zoon. Ma is lang niet altijd dol op Pa en zoo was het ook allerminst zeker, dat de drie grootmoeders van de meisjes van Eikenoord, nu bepaald erg leden onder het gemis aan hartelijkheid van de zijde der kleindochters ; ook in de liefde van een grootmoeder voor haar kleinkinderen kan een belangrijk element zitten van plichtmatigheid.

Doch hoe dit allemaal ook ware, Oma Volkers ontbrak in ieder geval 's Woensdagsmiddags zelden of nooit op het appèl en derhalve was Paps dan ook heelemaal niet verrast, toen hij op dezen Woensdagmiddag een blauw two-seatertje het hek van Eikenoord zag inrijden en uit dat wagentje iets sluierachtigs zag wapperen, hetwelk hij geree herkende als een der draperieën van Mama Volkers.

Paps belde en toen Mijntje verscheen vroeg hij :

„Waar is Puck?"

„In de kastanjeboom, meneer."

„Alleen?"

„Nee, met Mientje van hiernaast. Ze zei, dat ze samen gingen repeteeren en dat ze daarom heel rustig wilden zitten. Ik heb ze allebei een zetje gegeven om bij de onderste tak te komen en toen zijn ze zoo hoog geklommen, dat ik ze van de grond af niet meer kon zien."

Paps knikte.

„Als ze er maar niet uitvallen. Is mevrouw Volkers doorgereden naar de garage?"

„Nee, meneer, de auto is voor het huis blijven staan. Ik geloof dat mevrouw daar al. . ."

Ze zweeg plotseling op eenig nabij gerucht, week dan' opzij en verdween.

Paps' derde schoonmoeder verscheen in de deuropening.

„Goeden middag, Ferdinand," sprak ze met een zachte, ietwat volle stem ; ze trad op haar schoonzoon toe, die haastig rees en legde, terwijl ze hem de rechterhand ter drukking toestak, de andere, een lange, smalle, witte hand, op zijn schouder.

Sluiten