Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Mama . .. U verrast me heusch," sprak hij. „Wilt U deze Chesterfield?"

„Die verrukkelijke, die al te verrukkelijke stoel", sprak ze en dan met een zucht, „ja, waarlijk al te verrukkelijke . . ." waarna ze meteen ging zitten.

„Och, het gemak dient den mensch," antwoordde hij glimlachend, terwijl hij zelf ook weer plaats nam „en als het nu in ons bereik komt. . . Vindt U niet?"

„Misschien. . ." zei ze zacht, terwijl ze heur groote blauwe oogen wat smeltend naar hem opsloeg.

Het is heel moeilijk om een beschrijving te geven van het toilet van Mevrouw Volkers.

Ze droeg niet wat men noemt een jurk of een rok-en-blouse, of een casaque, of een jumper, of een pull-over, neen, ze scheen zichzelf te hebben gewikkeld of opgerold in een soort lange looper van crèmekleurige kasjmir en ze had dit zoo gedaan, dat haar rechterarm heelemaal en haar linkerarm voor de helft bloot was gebleven. Boven den elleboog van den rechterarm droeg ze een dunnen gouden slangarmband. Om heur hoofd had ze een licht-oranjekleurige gazen sluier tot een soort Oosterschen tulband verknoopt, de slippen liepen onder de kin door en gaven aan het aldus ingebakerde ovale gezicht iets Beatrijs-achtigs, maar het leek ook wat op de bekende reclameplaat van een patiënt van Elisabeth Arden. De overgeschoten slippen hingen nu als slappe vleugels op haar rug en die slippen waren het blijkbaar geweest, welke Paps uit het auto'tje had zien wapperen.

Als corsage droeg ze een toef donker-oranje Oost-Indische kers en ze gebruikte een parfum, dat een beetje zoetig-benauwd geurde naar wierook.

Zooals men door den geur van wierook altijd denkt aan iets plechtigs, aan iets, waarvoor een man zijn hoed moet afnemen, zoo zweefde er ook, mede door dien geur, om de figuur van Paps' derde schoonmoeder iets, dat, zoo het al niet ondergaan werd als iets plechtigs, toch weerhield, dat men tegen haar of zelfs in haar nabijheid uitbundig zou zijn of frivole grapjes

Sluiten