Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze zweeg even, zooals lieden plegen te doen als het gesprek dieper wordt.

„Gaat jouw pad de laatste tijd over rozen?" vroeg ze dan.

„Over rozen niet, Mama," antwoordde hij. „Ik trap trouwens niet graag op rozen, maar ik zie ze graag bloeien langs mijn weg."

Mevrouw Volkers neigde heur hoofd wat scheef en zag haar schoonzoon aan met een ietwat onzekeren, maar toch zacht glimlachenden blik.

„Zie je ze bloeien?" vroeg ze dan wat droomerig.

„Zeker."

„Dikwijls?"

„O ja."

„Nu?"

Paps kuchte eensklaps.

„Puck zit in de kastanjeboom te repeteeren met Mientje van hiernaast," sprak hij. „Zal ik haar laten roepen?"

Ze zweeg weer even met iets raadselachtigs op haar gelaat, den echten glimlach van de Sphynx.

„Nee, Ferdinand, laat ze niet roepen," sprak ze dan. „Laat haar maar repeteeren. Ze is nog een kind ; ze zal nog veel, heel veel moeten repeteeren eer ze haar rol zal kunnen spelen in het leven. Ik zou tien jaar van mijn bestaan willen geven, als ik nog mocht repeteeren voor een andere levensrol."

„Me dunkt, dat U toch nogal geslaagd is in uw creatie," sprak hij op een bemoedigenden toon.

Ze schudde het hoofd en de mond vertrok wat wrang-.

r • • i i • .

„Mijn levensrol is een monoloog, een eindelooze monoloog en ik heb niet eens altijd menschen in mijn nabijheid, die er naar willen luisteren."

„Ja, dan wordt het een beetje vervelend," gaf Paps toe.

Ze zuchtte en leek nu even wel heel sterk op Beatrijs.

„Als ik maar een partner had," sprak ze dan zacht „een tegenspeler, een sterk, evenwichtig mensch van mijn leeftijd, iets ouder desnoods, al was het een grijsaard, maar krachtig, onafhankelijk."

„Tja.. ." zei Paps vaag en toen viel er een stilte, in welke

Sluiten