Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

levensgeluk, want hij is een leugen. Wie tienmaal Eikenoord zegt, zegt tienmaal een onwaarheid. Het is geen oord, nietwaar dat zich onderscheidt door de aanwezigheid van veel eiken, er zijn er bijna geen. En niets is zoo infecteerend voor de ziel als de leugen. Al de brieven, die je krijgt, vermelden op het adres een leugen. Hoe kan de inhoud dan een zuivere waarheid zijn. Nee, weet je hoe de Liluli van mijn ziel de naam gedacht

heeft?"

„Nee, dat weet ik niet."

„Marvadoly", ruischte het van haar lippen.

„O juist," zei Paps.

Ze had inmiddels de kamer verlaten en hij was met haar meegegaan en volgde haar nu het portaal over, de trap af. Ze liep niet gewoon, er was iets zwevend-danserigs in haar voortbewegen, zoodat het wel wat geleek op een wonderverschijning van de Heilige Ursula en Paps werd bovendien wat draaierig van de wierookgeur, welke uit al haar draperieën golfde.

Geenszins haastig, maar toch vlug en welbewust en elegant, zweefde ze als het ware ineens op haar zitplaats achter het stuurrad van haar twoseatertje, dan reikte ze Paps heur lange witte hand.

„Dag Doly," zei ze en ze klemde zijn hand zoo lang in de hare, dat hij even dacht, dat ze kramp kreeg.

„Dag . . .e ... Malta," sprak hij dan.

Marva", verbeterde ze. „Het is je nu nog vreemd, Doly,

maar het zal wel wennen."

„O . .. zeker ... ja, ja," sprak hij, blij dat ze zijn hand tenminste had losgelaten.

Ze reed weg, hij keek haar na, de oranjesluier wapperde als een bleeke aureool om haar hoofd, schemerde weldra weg tusschen de donkere stammen der beuken.

„Wel, wel... dat is toch. .." mompelde Paps, toen hij langzaam en peinzend weer naar boven ging.

Op zijn kamer viel hij neer in zijn bureaustoel en half werktuigelijk sloeg hij het jaarverslag van de Filmmaatschappij

Sluiten