Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O juist... ja, ja . .." zei Paps, die opzij naar de hand keek, welke nog op zijn schouder lag.

Doch de douairière trok die nu toch terug.

„Overmorgen ben je jarig, hé?"

„Ja."

„Je wordt een en vijftig?"

„Ja Mama, een en vijftig."

„Een mooie leeftijd, een prachtige leeftijd," sprak ze op een zangerig toontje, terwijl ze nu weer naar de theetafel ging, „de jonge Herfst! Je denkt aan de wijn, die rijp is geworden voor de oogst. Tja . .. Och, Nand!" riep ze dan uit, terwijl ze zich plots omwendde. „Vind jij het leven ook dikwijls nog zoo intens heerlijk?"

„Weinig melk en geen suiker alstublieft," zei Paps.

„Wat?" vroeg ze verwonderd.

„U vroeg toch of ik melk en suiker . . ."

Ze antwoordde niet, glimlachte even, wendde zich om en schonk dan de kopjes in.

„Maak je er iets van op je feestdag?" vroeg ze, toen ze hem even later weer naderde met de ingeschonken kopjes op een blaadje in de hand.

„De kinderen voelen veel voor een huiselijk dinertje," antwoordde hij. „We mogen toch zeker op U rekenen, Mama?"

„Natuurlijk, dolgraag!" antwoordde ze, terwijl ze weer ging zitten. „Nand, ik moet toch eigenlijk dikwijls lachen om dat „Mama" van je. Zou je me ter gelegenheid van je feestdag voortaan maar niet bij mijn naam noemen?"

„O . . . zeker . .. met genoegen."

„Je weet, ik heet Renata, maar dat klinkt zoo erg plechtig; ik werd en word eigenlijk altijd Nata genoemd."

„Nata? Gut... O juist," sprak hij, „aardige naam."

„Het hangt er maar vanaf hoe je hem zegt," sprak ze, terwijl ze hem lachend aan zag.

„Natuurlijk, c'est le ton, qui fait la musique," antwoordde hij.

„Muziek . .herhaalde ze op een verrasten toon. „Ja inderdaad, dat kan het zijn en dan na een oogenblik, waarin ze hem

Sluiten