Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met iets van een vraag in haar blik aan zag. „Nand, mag ik eens heel, héél openhartig met je praten?"

„O zeker, Mama . .. pardon Baba . . . Nata . .antwoordde hij.

Doch op dat zelfde oogenblik ging de kamerdeur open en traden Pim en Puck gezamentlijk binnen.

„O, kijk es aan, de meisjes!" riep de douairière op een toon, welke aan uitbundigheid grensde.

„Dag Granny, dag Paps," zeiden de beide meisjes wat plechtig, waarna ze ter uitvoering der traditioneele begroeting van de oude dame naderbij traden, knicksten en zich voorover bukten met de bedoeling de gewone droge wangzoenen in ontvangst te nemen, maar de douairière pakte respectievelijk haar beider gezichtjes tusschen heur handen en deelde klapzoenen uit, waar de aldus bedeelden van verschrokken.

„Nand, wat zien ze er heerlijk uit!" riep Paps' schoonmoeder en dan overweldigde en overrompelde ze Pim en Puck ineens met zoo'n stortvloed van grapjes en lachende vraagjes en opmerkingen, dat de beide meisjes niet anders wisten te doen dan maar een beetje beteuterd en béte te grinniken, maar toen ze dan ten slotte weg wilden gaan, sprak hun vader plots en nu ook vroolijk lachend : „Kom jongens, loop nu niet weg en maken jullie je eens verdienstelijk vanmiddag. Maud is uit. Pim, schenk jij maar eens thee, dat kun je wel en Puck presenteer jij de Weespermoppen eens, want die hebben Granny en ik heelemaal vergeten."

Het uitbundig vroolijke van de douairière stierf zienderoogen weg en ze zonk snel weer terug naar het statig-waardige harer gewone allure en toen Jacob met den wagen inmiddels was teruggekeerd, stond ze wat plotseling op, nog voor er van een advocaatje of een morelletje gerept was. Ze moest nog een verjaarsvisite maken in de stad, zei ze.

Paps en de twee meisjes brachten haar naar den auto; het afscheid van Pim en Puck was ietwat formeel vriendelijk, waardig, welwillend, maar toen die twee dan meteen verdwenen, hield ze Paps' hand opmerkelijk lang vast.

Sluiten