Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dat wil zeggen, ik moet er even met de wagen op uit," antwoordde hij.

„Maar Nand, jij als jubilaris!" riep Granny.

Hij maakte iets als een grappig wanhoopsgebaar.

„Blijf je lang weg, Ferdie?" vroeg Grootje.

„Welnee", antwoordde hij dan, „met een half uur, drie kwartier ben ik terug. Met een verrassing!"

„Met een verrassing?" vroeg Granny lachend.

„Gut Paps .. . wat wordt dat?" vroeg Puck.

„Een verrassing .. ." herhaalde Grootje.

„Van welke aard, Paps?" vroeg Pim.

„Ja, dat moet je in ieder geval zeggen, Doly!" riep Oma.

„Maar lieve menschen, als ik het nu zeg," sprak Paps, „dan is het immers straks geen verrassing meer!"

„Ik denk een hondje," zei Puck.

„Een hondje?" vroeg Granny.

„Ja, daar denkt Paps al lang over," zei Puck.

Paps lachte.

„Puckie hoopt zeker langs de weg der ontkenning tot een bevestiging te komen," sprak hij dan. „Wait and see! Tot straks." Hij stak een sigaar op, liep naar de garage en eenige minuten later reed hij met zijn wagen het hek van Eikenoord uit en de beukenlaan in, in de richting van de stad.

Maud was met haar vader meegegaan toen die naar de garage liep, maar nu kwam ze weer terug bij het gezelschap.

„Wat is Paps voor een verrassing gaan halen?" vroeg Puck.

„Kind, ik weet er niets van af," antwoordde ze, terwijl ze nu ook ging zitten. „Maar als Paps ons verrast zal het wel de moeite waard zijn!" en dan tot haar grootmoeder : „Granny, ik heb nog heelemaal vergeten U verslag te doen van mijn bezoek aan de dahlia-tentoonstelling eergisteren. U hadt er niet te veel van gezegd. Het was subliem ; ik heb echt genoten!"

„Zoo kind, dat doet me genoegen," antwoordde de douairière.

De tentoonstelling werd nu de aanleiding tot een tamelijk

Paps

Sluiten