Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ich möchte bitten die Zigaretten gleich zu zahlen," zei de kelner. „Ist Privatsache vom Portier."

„Wieviel ?" vroeg meneer Pardus.

„Eins fünfzig."

Meneer Pardus haalde met een nonchalant gebaar het geld uit zijn broekzak, nam er twee franc af, welke hij met een knikje den kelner toereikte.

„Danke vielmals," zei deze en vertrok.

Mevrouw Pardus lachte.

„Hoe kaler hoe royaler 1"

Hij haalde zijn schouders op.

„Dat is toch het heele geheim om crediet te krijgen!"

Ze begon voor beiden de koffie in te schenken.

„Dus nou hebben we samen nog een franc veertig."

„Dat zal kloppen."

Hij had inmiddels het doosje sigaretten opengemaakt, presenteerde er zijn vrouw een, gaf haar vuur en stak er dan ook zelf een op, blies de geurige wolk in een zucht onder de marquise weg en keek weer op straat.

„Verdikke, daar komt die rare vrijer in dat Hollandsche two-seatertje weer aan," sprak hij. „Kijk. . . kijk... hij draait hierheen. Maar allemachtig ... die Sultan zeg ... die Raden Mas Troelala..."

Ze was, na even van haar koffie genipt te hebben, alweer gaan lezen.

„Nou, wat zou die ?"

„Dat... dat... ja, waarachtig ... dat is een vrouw!"

Ze stond nu toch ook op en samen hangend over de balustrade van het balcon, keken ze naar beneden.

En inderdaad zagen ze daar, voor den hotelingang, den haastig toeschietenden chasseur het portier van het blauwe two-seatertje openen, waarna er een dame uitstapte, welke dame dat opvallende lichtpaarse oostersche gewaad droeg, dat ongetwijfeld door den heelen Höhen Weg, voor de burnous van een Arabier was aangezien.

„Ik weet niet of er nog wel plaats is," zei mevrouw Pardus.

Sluiten