Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gelegd op detective werk, wetenschappelijk detective werk, wel te verstaan, niet zoo maar van die ..."

„Nee, nee," begreep mevrouw van Doesselaer, „niet zoo maar van die . . . "

„O nee! Hij heeft er allerlei boeken over, moeilijke wetenschappelijke werken, en de laatste tijd neemt hij ook dikwijls heele interessante proeven. En die zijn zoo merkwaardig, dat ik er soms versteld van sta. Maar dat vindt hij dan zoo maar heel gewoon. Laatst op een morgen komt hij aan 't ontbijt en toen zegt hij tegen me: „Moeder, heeft U zooeven aan nicht Cato geschreven, dat we op reis gaan ? Ik zeg : Waarom denk je, dat ik aan nicht Cato geschreven heb ? Toen zegt hij : Wel, U heeft een niet geheel weggewas schen inktvlekje aan uw rechter wijsvinger. Die is van uw vulpen, want uw vulpen lekt. U heeft niet gisteren avond geschreven, want dan zou dat vlekje nu weg zijn. En U schreef aan nicht Cato, omdat die vandaag jarig is en U deed het voor 't ontbijt, omdat de brief haar dan vandaag nog kon bereiken!" Vindt U dat niet merkwaardig ?"

„Ja, dat is zeker wel zeer scherpzinnig," gaf mevrouw van Doesselaer bewonderend toe.

„Zoo'n combinatievermogen, nietwaar? Wat moet je dan toch diep en snel kunnen doordenken. En alleen op het gezicht van zoo'n inktvlekje!"

„Ja, dat getuigt zeker van een groote schranderheid. En U had dus ook inderdaad aan die nicht Cato geschreven ?"

„Nee, dat niet. Ik had aan de heele jaardag van mijn nicht niet gedacht!"

„O ... ", zei mevrouw van Doesselaer even verrast.

„Maar ik had wel zitten schrijven aan mijn huishoudboek, dat doe ik elke morgen."

„O, ja, ja. . . juist. Ja, dat is inderdaad heel merkwaardig," sprak mevrouw van Doesselaer, al bleek niet duidelijk wat ze in dit geval eigenlijk zoo merkwaardig vond.

„En nu legt mijn jongen zich de laatste tijd ook nog toe op het africhten van politiehonden. Ongelooflijk schrandere

Sluiten