Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben, dat U zich voor eenige details op dat gebied interesseert. En laat ik U maar dadelijk gerust stellen ; U zult al die kleine bizonderheden nog vandaag weten."

Ze glimlachte even.

„Dan is het goed. Maar U denkt er wel om ... Discretie .. ."

Hij maakte een afwerende beweging met beide handen.

„Mevrouw . . .! Laat ik U dit zeggen : U zult tevreden over me zijn. Kan ik U nu verder nog met iets van dienst wezen?"

„Nee, dank U."

Hij boog nu weer zeer zelfbewust en verliet de peristyle en wandelde in zijn keurig champagne-kleurig Palmbeach colbertje den Höhen Weg op, in de richting van de Kursaal.

Mevrouw Volkers keek hem even na, dan wendde ze zich om ten einde weer naar binnen te gaan, toen plotseling een stem achter haar duidelijk zei:

„Dzjobs Melodia."

Verschrikt keerde ze zich om en keek toen in de flets-blauwe oogen van een geelblonden jongeman, die vlak achter haar was gekomen, haar wat grijnzend opnam en dan opnieuw zei: „Dzjobs Melodia!"

„Wat... wat wenscht U ? Hoe weet U . . . Ik begrijp U niet," stamelde ze.

„Dzjobs Melodia .. . Ha, ha .. ." zei de jonge man ten derde male en dan plots wendde hij zich om en liep weg.

Mevrouw Volkers bleef staan in stomme verbazing.

„Wat is dat nu ? . . ." sprak ze bij zich zelf. „Zou ik soms droomen ? Dat is toch al te spookachtig . . . Dzjobs Melodia . . . Wat is dat voor een jongeman en hoe komt hij aan die naam ? En waarom zegt hij dat tegen mij ?"

En ze daalde onwillekeurig de paar treden af van het hotel bordes en keek in de richting van de Kursaal, in welke richting de geelblonde jongeling was verdwenen.

En al turend zag ze niet, dat bij een winkeluitstalling, tegenover het hotel, een viertal jonge meisjes stond, gekleed in witte blouses en matrozenbroeken, welke meisjes daar al eenige minuten giechelend en elkaar stompend, hadden staan

Sluiten