Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dank U. Maar dan eens gesproken van man tot man. Vindt U het aangenaam als mevrouw Volkers uw adres te weten komt ?"

„Dat laat me volkomen koud."

Meneer Pardus glimlachte.

„U permitteert me, dat ik aan de waarheid van uw antwoord twijfel ?"

„Ga gerust uw gang, mits U mij dan ook permitteert, dat ik niets geloof van uw bewering, dat mevrouw Volkers op 't oogenblik in Interlaken zou vertoeven."

„Maar meneer Drent, te dien opzichte kunt U zich toch al heel gemakkelijk overtuigen. Belt U even het hotel Royal St Georges op en vraagt U dan ..."

Hij zweeg plotseling, want besefte, dat hij zich had versproken. Doch meneer Drent scheen die verspreking te zijn ontgaan, want hij sprak nu alleen maar op een eenvoudigen toon.

„Goed, dan zal ik het moeten gelooven."

„Dank U, maar dan herhaal ik" en meneer Pardus hief nu een schertsend vermanenden wijsvinger op „dat ik niet geloof aan uw onverschilligheid ten opzichte van de kwestie, of U het al dan niet aangenaam vindt, als uw schoonmoeder uw adres leert kennen."

Paps scheen even wat verlegen te worden.

„U is een scherp opmerker, meneer Pardus."

Een breede glimlach van voldoening verplooide het dikke gelaat van meneer Pardus.

„Als ik weet, dat het U onaangenaam is, meneer Drent," sprak hij dan, „dan zou ik gemakkelijk aan mijn cliënte kunnen zeggen, dat mijn nasporingen tot niets hebben geleid."

„Zaken zijn zaken," zei Paps instemmend knikkend.

„Natuurlijk."

„Ja, dat is een idee," zei Paps.

„Een idee," herhaalde meneer Pardus, terwijl hij Paps even doordringend aanzag. „Mag ik U vragen, vindt U dit een idee, dat waard is om gehonoreerd te worden ?"

Sluiten