Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was toch immers ook al te dwaas!

Ineens schrok ze op door een geluid, maar dadelijk was ze weer gerustgesteld.

De portier in zijn verlichte hokje was over zijn courant in slaap gevallen en nu met een scherpe snurk wakker geschrokken ; hij keek om zich heen of iemand het had gezien, maar behalve mevrouw Volkers in haar schemerdonker hoekje, was er nog niemand in de hal; nu stond de portier op, verliet zijn loge en verdween door een glazen deur.

Mevrouw Volkers leunde wat achterover en voelde zich steeds meer tot rust komen.

Of meneer Pardus nu de volle waarheid zou hebben gezegd ? Hij had wel heel vast beloofd nog voor het diner volledig uitsluitsel te zullen geven, maar zouden zijne beloften niet verder reiken dan zijn vermogens ? Enfin, vinden zou ze Doly I Ze moest hem vinden. Hij was een wonderlijk kronkelpad ingeslagen, maar ze zou hem terugvoeren naar den rechten weg. Ze voelde het als een roeping, als een opdracht van hoogere orde om voor Doly een soort beschermengel te zijn. Ze zou hem leiden met zachte hand, waar het kon, met straffe hand, waar het moest! Dat wist ze zeker en dat had ze hem ook al gezegd : De affiniteit hunner zielen was onmiskenbaar aanwezig. Het kwam er nu maar op aan, om ook physiek een volkomen harmonie te bereiken tusschen haar en hem. En dat kostte nu even wat inspanning . .. hun beider demonen waren druk in de weer om het te beletten, maar toch...

Ze glimlachte vertrouwensvol, vouwde heur handen achter haar hoofd en leunde zoo tegen den hoogen zachten rug van den crapaud.

Och ja, dat waren allemaal dingen waar iemand, zooals die dwaze mevrouw van Doesselaer met haar domme vereering voor de materialistische en laag-bij-de-grondsche ouderwetsche huiselijkheid van potkacheltjes en warme stoven, niets, maar dan ook totaal niets van begreep en mevrouw Paling met haar idiote sportcapriolen nog veel minder.

Het was welbeschouwd ook eigenlijk wel heel goed,

Sluiten