Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en Maud ook in Interlaken waren, maar dat zou al te mooi zijn!"

„Och . .en mevrouw Paling keek plots erg verward en onzeker.

„Maar hij heeft immers gesproken van Chamonix," vervolgde mevrouw Volkers.

„Ja, ik weet het nu ook wel zeker," zei mevrouw van Doesselaer. „Het was Chamonix!"

„Chamonix ?" herhaalde mevrouw Paling wat zwakjes, maar dan plots levendig: „Och, ik heb er eigenlijk niet bij stilgestaan. Ik dacht, dat hij gesproken had van Montreux, maar Chamonix is ook heel goed mogelijk!"

„Hier in Interlaken is hij in ieder geval niet," sprak mevrouw van Doesselaer lachend.

„Nee, dat is wel zeker," gaf mevrouw Paling ook lachend toe.

„Trouwens dan zou ik er ook bij voorkeur niet zijn heengegaan," merkte mevrouw Volkers op. „Men moet nu niet altijd ..."

„Ben ik volkomen met U eens," sprak mevrouw van Doesselaer. „Dan wordt het zoo ..."

„Ja," viel mevrouw Paling bij, „dan krijgt het zoo gauw de schijn of je ... "

En toen begonnen ze alle drie ineens erg vroolijk te lachen.

Het was zonder twijfel juist door dit geanimeerde gebabbel en dat plezierige gelach, dat ze geen van drieën gehoord hadden, dat andermaal iemand van buiten in de hal was getreden.

Die iemand was ditmaal een heer, maar die heer liep niet toe op de verlaten portiersloge, want zijn aandacht was dadelijk getrokken door het praten en lachen der drie dames.

Er ging iets als een schokje van verrassing door het lichaam van dien heer, de wenkbrauwen boven de koel-grijze oogen trokken verbaasd naar boven, maar dan dadelijk verplooide het gelaat zich tot een grooten geamuseerden glimlach.

En zonder zich lang te bedenken, stapte die heer toen kalm op het drietal dames af.

Sluiten