Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daadwerkelijk optreden, bij voorkeur het eerste aan te bevelen, en dat is ... de kwestie der kosten. O," sprak hij met een afwerend handgebaar tegen de veronderstelde protesten der dames, „zegt U niet, dat dat er minder op aan komt. Juist die kostenkwestie is vaak zoo doorslaggevend, dat al heel wat sterke zaken verloren werden alleen omdat partijen het al te veel op een koopje wilden hebben. Enfin, ik weet wel, dat daar bij U geen sprake van is, maar het is toch altijd goed om daar van te voren de aandacht op te vestigen. U weet er alles van. „NachGolde drangt, am Golde hangt doch Alles!"

De drie dames zagen elkaar beurtelings aan.

„Ik geloof niet, meneer Pardus, dat die kostenkwestie hier een bezwaar zal zijn," sprak mevrouw van Doesselaer dan.

„Ik verwachtte niet anders," sprak meneer Pardus op een eenvoudigen toon. „U begrijpt zelf wel, dat ik iemand als meneer Drent niet met een gemoedelijk praatje van zijn, laten we zeggen, ietwat onbekookt voornemen kan afbrengen. Om daarin te slagen, moet er met krachtige middelen gewerkt worden en juist die soort middelen plegen zeer couteux te zijn!"

„U kende meneer Drent toch ook al persoonlijk, nietwaar?" vroeg mevrouw van Doesselaer.

„Inderdaad, mevrouw," antwoordde meneer Pardus en dan terwijl hij mevrouw Volkers even aanzag, „en ik ontmoette hem toevallig in het Sanatorium Waldfrieden, waar hij met die dame zijn intrek heeft genomen."

„Sanatorium Waldfrieden," herhaalde mevrouw Volkers bijna fluisterend.

„Ja, mevrouw Volkers, ik zag hem, hij zag mij. Wij herkenden elkaar. De ontmoeting was allerhartelijkst. Goed, maar die oude schoolvriendschap is toch niet bij machte om zonder andere hulpmiddelen, een bepaalde invloed op eikaars levensgedragingen uit te oefenen."

„Dat is te begrijpen," sprak mevrouw van Doesselaer en ook de twee andere dames knikten.

„Maar dames, om dan nu weer even ijskoud zakelijk te

Sluiten