Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Paps met een bedenkelijk gezicht. „Neem nu alsjeblieft shawls of omslagdoeken mee. Warme. Anders zijn jullie morgen allebei schor!"

Boven het bordes van Hotel Hirschen aan het meer in Thun scheen de zon fel op het rood-wit-gestreepte zeil, dat over de tafels en stoelen was uitgespannen en die afgedempte hitte stond onder dat zeil als een stille, zwaar-lauwe zwoelte, waarin de sigarettenrook als in een zaal bleef hangen, of maar heel traag verwolkte in drijvende slierten, welke aan den rand van het zeil gekomen, dan ineens met een slappe bocht naar buiten zwalpten.

„Fijn hier..." zei Miep, die geboeid keek naar het klare blauwe water en de prachtige berglandschappen langs de oevers van het meer.

„Maar we hadden geen omslagdoeken of shawltjes noodig, Paps," zei Maud een tikje verwijtend. „Het is hier om te puffen."

„Beter dat je puft dan dat je rilt, kind!" antwoordde Paps en dan, als een dienstertje hun tafeltje naderde. „Wat willen jullie hebben ? Thee ?"

„Ijs," zei Maud en als Miep lachte. „Jij ook, hé ?"

„Nee, waarachtig niet!" zei Paps. „Jij moet zelf weten of je van je maag een ijsbaan wilt maken, maar Miep drinkt warme melk met geklutste eieren er door en dan tot het meisje : „Zwei Pêche Melba und ein Helles! Aber recht kalt!" en Paps stak meteen een sigaar op. „Und Kuchen!" riep hij het meisje dan nog na.

,,'t Is hier gezellig vol," zei Maud vergenoegd rondkijkend.

>Ja, geen tafeltje onbezet," zei Miep. „En je hoort van alle kanten Hollandsch."

„Dat zijn meerendeels Hopla-lieden," zei Paps ook rondkijkend. „Een alleraardigste uitvinding. Je voelt je dan in Zwitserland nog thuiser dan thuis. Het doet me altijd denken aan die gezellige kwartjesdagen in Artis. Ik mag zulke volksverhuizingen wel. Het moet in Holland nu aanmerkelijk fris-

Sluiten