Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, zeker."

„En hoe was het anders ook weer?"

„Ja, wacht eens even. Ik geloof, dat zij Nandie zei!"

Maud schaterde.

„O Paps, wat zou er gebeurd zijn?"

„Ik ben een boon als ik . .."

Op dat oogenblik kwam de knecht weer, maar ditmaal met een visitekaartje in de hand.

„Eine Dame fuer Sie, Herr Drent."

„Fuer mich?"

Paps keek snel op het kaartje, zijn mond vertrok nauw merkbaar van verrassing, in zijn oogen tintelde wat.

„Grootje," sprak hij snel en zacht tot Maud.

„Nee! . .." er was een beetje ontsteltenis in haar lach.

„Heusch," en dan tot den knecht. „Bittet die Dame ein Augenblick Platz zunehmen im Wartezimmer. Ich komme gleich da," en dan, toen de knecht was heengegaan, „zou dat nu een soort complotje zijn?"

„Ik vind het heusch een beetje griezelig," antwoordde Maud. „Wat doen we met Miep?"

„Miep laten we rustig slapen," sprak hij lachend.

„Maar als ze er naar vragen?"

Hij haalde even zijn schouders op.

„Dan verzin ik wel iets. Maar weet je wat ik doe, kind? Nu zal ik Oma ook vragen om te komen, die kan ik even opbellen. Misschien was ze het toch van plan, maar dat merk ik dan wel en dan weet ik meteen, of het een afspraakje is. Wacht."

Hij liep nu weer haastig naar de villa, betrad andermaal de telephooncel en zocht en vond spoedig het nummer van het hotel Royal St Georges.

„Ich möchte Frau Volkers sprechen."

„Frau Volkers?"

„Ja."

„Bitte. Sprechen Sie."

Hij hoorde even niets, maar dan klonk in zijn oor het zwakke

Sluiten