Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoe of Grootje Paling zich in dat opzicht zal gedragen."

„Grootje Paling! O gut! die vergeet U, die zit te wachten!" schrok Maud.

„Nee, nee, ik vergeet ze niet," stelde Paps gerust. „Het laten antichambreeren heeft altijd een psychologisch effect, dat soms heel nuttig werkt, maar 't is nu wel lang genoeg" en toen de knecht juist passeerde. „Sie Hausdiener, die Dame im Wartezimmer soll gleich hier kommen. Ich lasse bitten."

„Die Dame im Wartezimmer. Ach so. Soll hier kommen? Gleich, Herr Drent!" en de knecht vertrok.

Gevolgd door den knecht, die moeite had de dame met de mannelijk stappende rijlaarzen bij te houden, kwam mevrouw Paling even later uit de villa en betrad het terras.

Paps haastte zich om haar eenige schreden tegemoet te gaan.

„Wel, wel, mama Paling, dat is nu eens lief van U, dat U eens naar ons komt kijken!"

„Dag Ferdinand," zei ze en wijl ze inmiddels bij het tafeltje waren gekomen, lichtte er een snel bedwongen glimlach in den blik, met welken Paps en Maud elkaar even aanzagen, op het hooren van dien volledigen naam. „Dag Maud! Hoe gaat het jullie."

„O, Grootje, wij hebben het hier heerlijk," antwoordde Maud. „Vreeselijk leuk, dat we U hier eens zien. Ik wist heelemaal niet, dat U plan had om ook naar Zwitserland te gaan. Interlaken is prachtig, vindt U niet? En wat treffen we het met het weer! Gaat U hier zitten, maar laat ik U dan dit kussen in uw rug mogen stoppen," en met de hartelijke en zorgzaambeschermende allures van het jonge meisje voor de oude dame, zorgde Maud, dat mevrouw Paling weldra in een, naar het scheen niet al te gemakkelijken stoel, bij het tafeltje had plaats genomen.

„O ja, het is hier een heerlijk plekje," zei mevrouw Paling rondkijkend, waarbij haar blikken echter een paar maal bleven haken aan den leegen vierden stoel voor het tafeltje en voor welken stoel öp het tafeltje een leeg theekopje stond en een

Sluiten