Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bekruimeld schoteltje. „Hoe kwam je zoo aan dit adres? Mag ik dit kussen toch maar . . .?" en ze trok deze attentie van Maud achter zich weg en legde die op den leegen stoel voor het leege kopje.

„Door recommandatie, mama Paling," antwoordde Paps. „Het heet wel een Sanatorium, maar bepaalde zieken komen hier toch niet; alleen wordt er hier voor het lichamelijk welzijn van de gasten meer gedaan dan in gewone hotels het geval pleegt te zijn!"

„En ... e . .." begon mevrouw Paling aarzelend, doch met een strakken blik naar den leegen vierden stoel, „waar is . . .?" maar ze voltooide den zin niet; ze zag plotseling iets in de richting van de villa en zei „Gut.. .!"

„Och . . . kijk es!" riep Maud op blijden toon. „Granny!" en ze sprong op en ijlde toe op mevrouw van Doesselaer, die, geleid door den knecht, op het terras was verschenen. „Dag Granny! . . . Hoe dol dat U hier bij ons komt!" en Maud gaf met een zekere onstuimigheid haar lichtelijk verbijsterde grootmoeder twee klinkende wangzoenen.

„Dag kind," zei Mevrouw van Doesselaer, terwijl ze wat starend keek naar de figuur van mevrouw Paling, wier hals zich vreemd had uitgerekt bij het verschijnen der oude dame.

„Dag Mama van Doesselaer," zei Paps, die zijn schoonmoeder ook tegemoet trad. „Erg prettig U hier te zien. Mama Paling heeft ons ook al zoo leuk verrast!"

„Ferdinand," zei mevrouw van Doesselaer, die er ditmaal nog geenszins in slaagde een natuurlijke houding te vinden en dan nogal sec: „Dag mevrouw Paling, U ook hier?"

De beide verraste dames poogden tegen elkaar te glimlachen, wat niet goed lukte en reikten elkaar de hand.

Inmiddels had Maud vlug een stoel bijgesleept van een naburig tafeltje.

„Gaat U hier zitten, Granny," sprak ze lief, „en laat ik U dit kussen in uw rug geven," en ze stopte al sprekend dit door mevrouw Paling versmade voorwerp nu in den rug van haar grootmoeder, naar welke handeling mevrouw Paling dan ook

Sluiten