Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Doch Mauds voortvarende hartelijkheid belette dit nog juist bijtijds.

„Dag Oma Volkers. Hoe alleraardigst, dat U nu ook hier komt. Gaat U gauw mee. We zitten daar!"

Er volgde nu weldra een begroeting met zeer gemengde en ten deele ook wel getoonde gevoelens, terwijl Maud den leegen stoel andermaal sparend, zich haastte om weer een anderen zetel aan te sleepen.

„Dat is nu toch al een bizonder aardige reünie!" sprak Paps opgewekt. „En wist U niets van eikaars voornemen om hierheen te gaan af?"

„Nee, mij was van de plannen van Mevrouw van Doesselaer en mevrouw Paling tenminste niets bekend," sprak mevrouw Volkers met een ietwat verwijtenden blik aan het adres van Paps, die haar had geïnviteerd.

„Gut en dan in hetzelfde hotel!" zei Maud. „Eet U altijd tezamen of ieder aan een tafeltje apart?"

,,Ieder aan een afzonderlijk tafeltje," sprak mevrouw van Doesselaer.

„En hoe maakt mijn vriend Pardus het wel?" vroeg Paps. „Jammer, dat hij ook maar niet hier is. Hij hoort er zoo'n beetje bij! Heeft U al eens samen gebridget?"

„Meneer en mevrouw Pardus zijn vertrokken," sprak mevrouw Volkers.

„Vertrokken? Och, zoo gauw al? Waarheen?"

Paps richtte die vraag eigenlijk tot zijn drie schoonmoeders tegelijk, maar niemand gaf er antwoord op.

Het was thans echter de beurt van mevrouw Volkers om gefascineerd te worden door den leegen stoel voor het leege kopje en het bekruimelde schoteltje, ook de blikken der twee andere oude dames brandden weer gelijktijdig op dit stilleven en dan klonk wat bevend, maar zeer duidelijk en schril-hoog, de vraag van mevrouw van Doesselaer:

„En waar is nu juffrouw Melodia?"

Door de twee andere schoonmoeders voer een zichtbaar schokje.

Paps

14

Sluiten