Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

juffrouw Te Meetelaar dan, „dat mijn jongens er zoo gauw in slaagden, om je aan het adres van je schoonzoon en van die juffrouw ... e ... dinges . .. noem ze eens . .."

Mevrouw Paling vond het de moeite blijkbaar niet om het geheugen van haar vriendin wat te helpen.

„Doet er niet toe . .." zei ze op onverschilligen toon.

„Nu ja, maar om je dan aan die adressen te helpen 1"

„Ja zeker, dat was heel aardig," gaf mevrouw Paling nu toe, „en ze hadden hun tractatie ook zeker wel verdiend. Al hadden ze het dan ook niet bij het rechte eind, dat kan ik je nu wel zeggen."

„Niet bij het rechte eind?" vroeg juffrouw Te Meetelaar verbaasd.

Mevrouw Paling schudde glimlachend het hoofd.

„Nee! Ze hebben noch mijn schoonzoon, noch die andere. . . persoon gezien en mijn schoonzoon logeerde ook heelemaal niet in Royal St Georges, maar in het Sanatorium Waldfrieden. Maar toen ik in Royal St Georges was, kwam daar volkomen toevallig mijn schoonzoon ook juist binnenstappen om er een kennis op te zoeken, zoodat ik het per slot van rekening toch nog aan de meisjes te danken heb, dat ik hem daar ontmoette."

„Och. .. hoe aardig," zei juffrouw Te Meetelaar met kleintjes geknepen oogen, welke een beetje loerden.

„Ja, vreeselijk leuk!"

„En logeert die. .. e... dinges ook in dat Sanatorium Waldfrieden?"

„Die ... och, hoe heet ze ook weer? O ja, Dzjobs Melodia. Of die ook in Waldfrieden logeert?" en mevrouw Paling begon ineens wat schel te lachen. „O gut ja, dat is waar ook. Die goeie Dzjobs Melodia. Ik was het mensch al bijna vergeten! Ik weet niet waar ze gebleven is! Nee, maar die is heelemaal niet hier geweest. Mijn schoonzoon reist alleen met zijn dochter."

„Och? Ik dacht toch dat je . . ." begon juffrouw Te Meetelaar, wier oogjes maar steeds loerden.

Sluiten