Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trein dan ook een beetje ontwend, doch ze vermaakte zich met het kijken naar het vroolijke levendige gedoe op het perron.

Lachende en joelende jongelui, een beetje kermisachtig toegetakeld met raar bepluimde en beveerde mutsjes op hun hoofden en met bergstokken, op welke groote toefen alpenrozen waren gebonden, sloegen vruchten in aan het buffetkarretje, er was ook een heele troep in Beiersch of Tyroolsch costuum, de meisjes en vrouwen met Dirndl japonnetjes, de mannen en jongens in de altijd wat onsmakelijke, korte leeren klepbroekjes, waar kinderachtige gekleurde lintjes afhingen, maar het waren altegader menschen, die plezier hadden in hun leven en dat ongeweten moesten uiten in allerlei kleine onschuldige aanstellerijtjes.

Ineens bewogen zich onder die bonte groepen toeristen, eenige jonge meisjes met opgemaakte gezichtjes, blootshoofds en gekleed in witte blouses en wijde matrozenbroeken.

Het raampje van mevrouw van Doesselaers coupé stond open en plotseling ving ze nu het geluid der stemmen van die matroosjes op.

Hollandsch!

„Drentje 1" riep er een. „Ze zijn er nog niet. Zou die taxi toch komen?"

„Ja, zeker. Zeg Dzjobsie, heb jij nog peperemuntjes? Ik heb zoo'n droge keel!"

„Waar is Nandje toch?"

„Hier!" riep een meisje, dat bij het vruchtenkarretje stond. „Zeg jongens, willen we mevrouw Paling een mandje met vruchten meegeven?"

„Joe .. .! Ja . .. Ja, leuk idee! Dat doen we ...!"

De heele troep klitte nu bijeen.

Mevrouw van Doesselaer schrok en met een onwillekeurige beweging, leunde ze sterk terug tegen den coupé-wand. Die meisjes . .. Groote Hemel, dat moest dezelfde troep zijn waar Christiaan van vertelde. . . En mevrouw Paling, die ze vruchten gingen aanbieden? . . .Was die dan in aantocht? . .. En ging die ook weg?

Sluiten