Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar door hetgeen ze waarnam, schimde toch nog vaag de beelden van haar korten verwarden droom, die drie Chineezen, Paps in zijn grotesk trouwpak, mevrouw Paling als verkeersagent te paard en voor den stoet uit, mevrouw Volkers in haar Arabisch gewaad, ze zag het weer allemaal, terwijl een menschenstroom van geheel andere allure en gestalte over het perron stuwde . ..

Maar toen ineens ...

Droomde ze dan nog? ... Groote hemel, nee! ... Dat was mevrouw Volkers, mevrouw Volkers in haar Arabisch gewaad met wapperende sluiereinden aan haar gazen tulband ... Ze liep op een draf achter een kruier, die ook draafde met een heele verzameling bagage op zijn rug en voor zijn borst!

Ze passeerden het raampje; mevrouw van Doesselaer was haastig teruggedeinsd, ze zag nog een stationsbeambte ongeduldig kijken, dan klonk er een fluitje en begon het station zachtjes weg te schuiven.

Mevrouw Volkers? Dan had die onderweg ook pech gekregen met haar autotje en het wagentje zeker hier of daar moeten achterlaten. Dat was duidelijk genoeg.

Mevrouw van Doesselaer, die was teruggeweken in de coupé, ging nu weer aan het raampje zitten, maar ze keek toch wat gespannen naar de zijgang, waar ze ieder oogenblik de verschijning van mevrouw Volkers kon verwachten. Doch er kwam niemand. Ze wist nu toch eigenlijk niet goed of haar dit teleurstelde of dat ze er blij om was. Gisteren in Interlaken had ze wel heel sterk behoefte gehad om alleen te blijven, maar nu met nog zoo'n lange reis in 't vooruitzicht ...

Och ja, die vrouw met haar buitenissige en bijgeloovige liefhebberijen. Een wonderlijk bestaan leidde die eigenlijk. Zeker, zeker, er was wel iets, dat ondefinieerbare geheimzinnige, waar Shakespeare op doelt in Hamlet.. . Och, au fond was het een zeer sympathieke persoonlijkheid, zeer respectabel, met dikwijls iets waarlijk fijn-gevoeligs in haar op-

Sluiten