Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„U raakt daar de kern van het heele droeve geheim," sprak hij dan zacht, „het geheim van mijn onbegrijpelijke en zoo laakbare houding tegenover U allen."

Het was wel aandoenlijk, maar niet overduidelijk en het wekte dan ook dadelijk de nieuwsgierigheid der drie dames, waar het meneer Pardus ook eigenlijk om te doen was.

„Het droeve geheim?" vroeg mevrouw Volkers.

Het gesprek werd echter gestoord door een kelner, die nu kalfsoesters met snijboontjes en gebakken aardappels serveerde.

„Zwei, wenn es möglich ist," sprak meneer Pardus, toen hij maar een kalfsoester op zijn bord kreeg.

„Erst 'mal sehen ob's reicht," zei de kelner, die haastig den schotel wegtrok en verder ging.

„Het droeve geheim ... ja, "sprak meneer Pardus dan, zich tot mevrouw Volkers wendend. „Misschien noemt U het wel anders," vervolgde hij op een somber-bitteren toon, „de gerechte straf bijvoorbeeld 1" en hij begon zijn kalfsoester aan te snijden. „Och, dames," sprak hij dan echter, „waarom zou ik er tegenover U ook een geheim van maken? U heeft zelfs recht om het te weten. Toen ik U mijn diensten aanbood of om het juister te zeggen," herstelde hij met een bescheiden glimlach, „toen U mijn hulp inriep, was ik volkomen te goeder trouw en ik wilde en poogde niet anders dan U inderdaad te dienen naar mijn beste vermogen. Ik hoop, dat U dit zult willen gelooven."

Mevrouw van Doesselaer krukte met een zacht-toegevende geruststelling, mevrouw Volkers eveneens. Mevrouw Palings gelaat verried niet veel, maar ze knipperde sneller met haar oogen dan normaal gebruikelijk is.

„En," vervolgde meneer Pardus, „ik had toen dan ook de eerlijke overtuiging, dat ik het honorarium, dat U me dadelijk zoo vlot en royaal aanbood, zou verdienen. Maar . . . tja . . . ik had mijn moreele krachten overschat. Mijn vrouw, mijn arme vrouw. .

Meneer Pardus scheen even de grootste moeite te hebben om verder te gaan, maar ten slotte lukte dat toch, al kostte

Sluiten