Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen ze tien minuten later ontdaan van de make-up weer binnen kwamen, reed het two-seatertje van mevrouw Volkers juist den tuin in.

„Daar is Oma al," zei Paps, die met de beide kinderen op het balcon stond.

„Gö . . ." zei Puck verbaasd. „Nee, dat is ze niet, Paps!"

„Toch wel!"

„In een gewone japon?" vroeg Puck ongeloovig.

„O, maar Oma heeft ook wel gewone japonnen," antwoordde Paps. „Loopen jullie maar gauw naar beneden om ze te ontvangen, hè?"

„Joe!" kreet Puck en dan stormden de beide vriendinnen andermaal de kamer uit.

„Hè, hè. . ." deed Maud wat puffend, toen ze gekleed in een bruin rokje en een blauwe pull-over met lange mouwen en een hoogen hals, met een onderjurk, waar een schouderbandje aan ontbrak over haar arm en een naaidoos in de hand in de voorkamer trad en daar op een tabouret wilde plaats nemen.

Doch dan verbaasd tot Paps, die in stede van in zijn öngemakkelijken patriarchalen stoel met een pijp in zijn mond en een stapel kranten in de vensterbank, zoo gemakkelijk mogelijk was weggedoken in een ruimen clubfauteuil en met een versch opgestoken sigaar in zijn mond, een boek las : „Wat doet U nou, lieve vader van mij? Granny komt!"

Hij lachte.

„Wel, kind," sprak hij dan. „Ik redeneer zoo : Als drie min of meer gelijkwaardige individuen bezeten zijn door eenzelfde . . . laten we zeggen : idee fixe, hè? En ze ondergaan dan alle drie dezelfde kuur om daar van te genezen, terwijl ik daarna bij i en 2 constateer, dat ze het ding kwijt raakten, wel dan heb ik toch het recht om aan te nemen, dat nummer 3 ook wel genezen zal zijn? En zich derhalve dienovereenkomstig zal gedragen?"

Maud zag hem even aan.

Sluiten