Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dat wil dus zeggen, dat U gelooft, dat deze gebruikelijke mise-en-scene, deze vervelende en lichtelijk idiote komedievertooning van ouderwetsche degelijkheid voortaan niet meer door Granny zal worden gewaardeerd?"

„In ieder geval in veel mindere mate dan vroeger," antwoordde hij.

„Maar," sprak Maud en ze keek op haar polshorloge en stond dan eensklaps op van haar tabouret. „In dat geval zal dat gepuf van mij in zoo'n warm ding door Granny ook niet meer op prijs worden gesteld! En waarom zou ik dan daarom lijden?"

„Inderdaad, kind," antwoordde Paps. „Een ongewaardeerde martelaar heeft een zuur en nutteloos bestaan. Ik zou me dus maar gerust kleeden naar eigen smaak en inzicht, hoor."

„En mijn degelijk verstelwerk? Ik heb weer expres een schouderbandje losgetrokken."

Paps lachte.

„Geef het aan Mijntje 1"

„O, wat een uitkomst! Ik vlieg!" zei Maud en ze snelde de kamer uit.

„Goeien middag, Ferdinand!" zei mevrouw van Doesselaer toen ze vijf minuten later vlug de kamer binnentrad.

Paps rees haastig uit zijn clubfauteuil en met het boek in zijn hand trad hij op zijn oudste schoonmoeder toe.

„Dag Mama van Doesselaer! Prettig U weer op de oude manier hier te zien. Maakt U 't goed? En al bekomen van de vermoeienissen van de reis?" en hij schoof het crapaudje bij, waarop ze altijd placht te zitten.

„Uitstekend, dank je. En hoe maken de kinderen het? . . . O, daar is Maud je al!"

En inderdaad trad Maud, die zich haastig had verkleed en nu in een oranje crêpe-de-Chine blouse met half korte mouwtjes en een lagen hals boven een kort zwart rokje de kamer weer binnen en ruilde op hartelijke wijze met haar grootmoeder de gebruikelijke wangzoenen.

Sluiten