Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heid sedert ze op den grond was geploft blijkbaar geheel geweken was. „Wel gefeliciteerd, juffrouw Drent! Chris . . .! Hoever is-ie?" en ze keek even over Christiaan heen, alsof ze, als naar gewoonte hem nog zoeken moest omtrent den ho'rizon. „O gut, vlak achter mei Wat een prestatie! Hier is

juffrouw Drent!"

Maud reikte ook hem de hand en voelde toen, dat de zijne klammig was en beefde.

„O ja. .. juffrouw Drent," sprak hij met een vermoeide stem. „Mijn hartelijke gelukwenschen!" en dan haalde hij een reeds doorweekte zakdoek uit zijn broekzak en veegde daarmee de zweetdruppels van zijn gezicht en uit zijn hals.

Even later had Maud het echtpaar naar de groote tafel gebracht, waar Christiaan na de begroeting nog vóór zijn echtgenoote op een soort ligstoel zakte en dan een onwillekeurige diepe zucht loosde.

„U zult wel dorst hebben na de lange wandeling," veronderstelde Maud. „Wat mag het zijn? Thee, limonade, een cocktail,

ijs, sherry..."

„Ik graag thee," antwoordde Lucie, „ik heb eigenlijk heelemaal geen dorst, maar het is altijd zoo verkwikkend."

„En ik . . . limonade . . . Ranja ... als U 't heeft... met ijs water . . . verschrikkelijk veel water . . ." bracht Christiaan

met een zwakke stem uit.

Mevrouw van Haemsteede schudde het moederlijke hoofd. „En. . ." vroeg Paps wat later, toen Christiaan de koele lafenis in een langen teug had verzwolgen. „En is de verloren

hond nog terug gekomen?"

zeker, meneer Drent," antwoordde Lucie met een harde stem snel voor Christiaan heen, „maar we hebben hem toch weggedaan. Daar was geen huis met dat beest te houden!

„Het was eigenlijk een karakterkwestie. . ." begon Christiaan uit te leggen. .

„Nou, ja ... karakterkwestie . . ." herhaalde Lucie wat minachtend. „De karakters van mijn man en van de hond kwamen niet overeen. Maar ik zou zeggen, dan ransel je er

Sluiten