Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit het vorige uur herhalen. Ze toont groote belangstelling. Bijt zelf „en passant" telkens op een stuk speelgoed of klei Ze besteedt veel tijd aan het in bed stoppen en eten geven der popjes. Moeder- en vaderpop worden genegeerd. Plotseling, zonder dat ik er eenige reden voor kan aangeven, springt zij midden in het spel op en krijgt een agressieve bui, waarbij ze den indruk maakt, geheel driftmatig te reageeren: Ze maait woest, met beide armpjes, alles van het tafeltje af, trapt op het speelgoed, schopt het weg en ten slotte zet ze, met een in wilde woede vertrokken gezichtje, haar tanden met dierlijke kracht in den snuit van den beer, rijt de haren eraf en tracht een stuk uit den kop te bijten. Daarop hapt ze naar mijn arm. Na deze sadistische handelingen bedaart ze ineens en zegt meewarig: „Och, (s)toelties, poppies 'evalle, magge niet, arme bee(r)tje 'ebijtl" Ze kijkt me hierbij eenerzijds voldaan, anderzijds wat angstig aan, maar als ik geen critiek uitoefen, gaat zij weer rustig spelen. Tot het eind van het uur verricht zij huishoudelijke bezigheden in het poppenhuis.

4de behandelingsuur.

Verloop: De moeder vindt Jopie rustiger, ze heeft minder gebeten en speelt meer alleen, waarbij zij dikwijls het spelletje van het bijtende popje herhaalt.

Spel: Ze haalt weer al het speelgoed uit de laden, om het meteen weer naast zich neer te leggen. Meermalen vraagt ze om „teetee", echter niet omdat ze dorst heeft, want ze neemt telkens maar een heel klein slokje. Ze trekt het jasje van hef beertje uit en graait wat in een bakje met knikkers. Echt spelen doet ze echter niet. Wel gaat ze weer eenige malen op bovenbeschreven wijze op den grond liggen „slapen". Hiermee drukt zij, gezien haar verzaligd gezichtje, waarschijnlijk den wensch uit, weer een baby te zijn en als vroeger door moeder vertroeteld en gevoed te worden. Aangezien wij daarvan toch nog niet geheel zeker zijn, wordt nog niet geduid. Het spel met het bijtkindje wordt ook weer herhaald.

Sluiten