Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het voorgespeelde „zindelijkheidsspel" thuis telkens herhaald. Afgezien daarvan gaat het sedert 14 dagen minder goed. Ze heeft weer gebeten, vooral in levenlooze voorwerpen, maar soms ook haar moeder en voor het eerst ook zichzelf. Anderen bijt ze niet. Ze heeft steeds het spel van de stoute bijt-poppen gespeeld, die nu echter klappen op de „bib" krijgen. Ze blijkt naar aanleiding hiervan zelf ook weer slaag van haar moeder te hebben gehad. Deze is namelijk weer zeer nerveus en gedeprimeerd, omdat ze 14 dagen geleden om finantieele yC. /. redenen van haar aardig huis met tuintje naar een kleine étagewoning moest verhuizen. Ze trekt zich dezen tegenslag erg aan, is prikkelbaar en vertelt huilend: „Jopie is kalmer, dan ze ooit geweest is en ze speelt halve uren achtereen zonder me te storen, maar ik kan niets van haar velen, alles is me te veel, ik ben boos op haar om niets en dan wordt ze weer lastig en plagerig".

Spel: Jopie speelt weer het spel van de stoute bijt-pop.

Ze bijt op haar handjes, op speelgoed en plotseling ook in mijn hand. Pakt dan den beer, gaat ermee op den grond liggen,

houdt hem tegen haar borstje en zegt: „Borsie teetee drinke .

,■,Ln^L

Hier kan haar zonder kans op verkeerd begrijpen geduid worden, dat zij nu moeder voorstelt en het beertje Jopie en dat ze zelf graag „teetee" uit mamma's borst wil hebben. Dit spel is

een duidelijk voorbeeld zoowel van projectie als van identificatie: Haar eigen verlangens projecteert zij in het beertje, terwijl zij zich tegelijkertijd identificeert met de voedende moeder. Op magische wijze tracht zij het verloren „paradijs" opnieuw te beleven. Uit den aard van haar verschijnselen, haar gedragingen thuis en uit haar spel is langzamerhand duidelijk geworden, dat haar agressiviteit, die zich voornamelijk richt tegen haar moeder, voortgekomen is uit wrok, niet alleen / omdat ze als hulpeloos kindje van 7 maanden plotseling in den steek is gelaten en aan een vreemde omgeving is toevertrouwd, maar vooral, omdat haar de grootste lustbron, die zij toentertijd kende, namelijk de voedselverschaffende moederborst, ontnomen is. Dat Jopie hierop juist met bijten heeft gereageerd, vindt zijn oorzaak in het feit, dat ze de psychotraumatische beleving van de plotselinge borstonttrekking onder-

Sluiten