Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nM

\y

4

vanaf het 4de en vooral na het 6de behandelingsuur kalmer en gezeggelijker, al naar mate haar speelcapaciteiten toenamen. Het tevoren rustelooze kindje kon ten slotte langen tijd achtereen geconcentreerd spelen. Verbeteringen zijn dus wel bereikt, van genezing is echter geen sprake. Na 9 behandelingsuren, verdeeld over 6 maanden, is dit ook niet te verwachten.

De verbeteringen zijn toe te schrijven aan de omstandigheid, dat J o p i e gedurende de behandelingsuren heeft kunnen ondervinden, welk een bevrediging gelegen is in spelen. Al spelend assimileerde zij de met haar conflicten samenhangende affecten en bevredigde zij langs magischen weg die wenschen, die in de realiteit onbevredigd moesten blijven. Opvallend is, dat zij na het „zindelijkheidsspel" zindelijk gebleven is. Hieruit blijkt, dat ook een klein kindje als J o p i e reeds een gewetensfunctie heeft. Het was in het voorgespeelde spelletje niet noodig haar voor te spelen, hoe stout het wel was, onzindelijk te zijn. Dit wist ze heel goed. Ze was onzindelijk, juist omdat ze wist, dat het verkeerd was en zij er moeder mee kon ergeren. Zindelijk zijn moest daarom aanlokkelijk gemaakt worden, door er op te wijzen, dat zoo'n kostbaar product in een potje alle bewondering verdient. Deze voorstelling van zaken is blijkbaar ingeslagen, want sindsdien is zij zindelijk geworden en gebleven. Op één dag na. Toen de moeder namelijk gedurende haar depressie nauwelijks notitie van Jopie nam, geprikkeld tegen haar deed, haar weer sloeg en natuurlijk ook niet meer lette op haar zindelijkheidspraestaties, nam het kind 'weloverdacht wraak door midden in de kamer, blijkbaar opzettelijk, ontlasting te deponeeren. Het succes van deze plagerij, die zich daarna niet meer herhaald heeft, was volledig, want de moeder werd woedend en het pak slaag nam Jopie op den koop toe. Het is in dit verband niet ondienstig er op te wijzen, dat voor een kind klei een surrogaat is voor ontlasting. Zoowel Rietje als Jopie voerden met klei dezelfde handelingen uit als met ontlasting. Het is opmerkelijk, dat Jopie vanaf het moment, dat zij thuis met ontlasting begon te spelen, niet meer naar de haar beschikbaar gestelde klei omkeek.

Gedurende het 3de uur zei ze: „Och, (s)toelties, poppies 'evallen! magge niet! arme bee(r)tje 'ebijt". Ook hier sprak

-o

Sluiten