Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zin niet, dan huilde en zeurde hij uren achtereen om het gevraagde, hetgeen meestal uitliep op een aanval. Deze zette soms niet door, wanneer de moeder deed, alsof zij er niets om gaf.

Spel: Hij stopt de popjes in bed, dekt ze toe, zet ze op de stoeltjes. Rijdt met een leegen wagen rond, stapelt er dan zooveel blokken op, dat ze er steeds af moeten vallen. Toch stapelt hij ze hardnekkig telkens weer op dezelfde onhandige wijze weer op, hoewel hij het ongetwijfeld beter kan. Laat van plastiline verschillende poppen maken, zet ze op de stoeltjes. Stelt alle beesten weer naast elkaar op. Bekijkt de koe en vraagt weer naar de functie van de uiers. Herhaalt zijn vraag over den stier. Gaat met zijn hoofdje op den grond liggen en bekijkt zoo de dierenrij van onderen. Daarna stopt hij een blauwe plastiline-pop in een bedje, een dekentje er over heen, Plakt dan op de rechter hand van de pop een klontje groene plastiline. Op de vraag, waarom hij dit doet en wie dat popje is, zegt hij: „Handschoentje", maar negeert verdere vragen, ook na herhaald aandringen, volkomen. Als aan de moeder gevraagd wordt, of zij hier soms een verklaring voor weet, aarzelt zij geen oogenblik: „Ik had eczeem op mijn handen en heb daarom verleden week met handschoenen moeten slapen". Toen ik weer bij Henny terug kwam, had hij intusschen op de andere poppenhand ook een handschoen geplakt. Op mijn opmerking: „Dat is moeder" zegt hij terloops: „Tuurlijk" en vraagt om de witte plastiline. Die is echter te zacht geworden en moet even afkoelen om weer stijf en bruikbaar te zijn. Het anders zoo ongeduldige kereltje wacht gelaten een paar minuten tot het zoover is en weigert hardnekkig grijze of groene plastiline te nemen. Zoodra hij de witte klei heeft, plukt hij er een klein klompje af, maakt er een balletje van, dat iets kleiner is dan het hoofd van de te bed liggende moeder-pop, en legt het tusschen haar dijen op het dekentje „Wat is dat?" Hij lacht verlegen, zegt niets. Ik herhaal mijn vraag. „Da's 'n eitje" zegt hij dan. „Wat komt er uit, kippetjes?" Hij zit verlegen te draaien, schudt van neen, kijkt me met een kleur en een ,betrapt' gezichtje aan, doet zijn mond open om iets te zeggen, maar slikt het weer in. „Je bedoelt

Sluiten