Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geslapen. Overdag was hij nogal druk. Hij at vrij goed, stotterde soms een weinig.

Spel: Hij laat poppen van plastiline, aan welke hij geen naam wil geven, in den waschbak rondvaren en verdrinken, eentonig, zonder bijzonderheden. Hij maakt een geremden indruk. Als hij herinnerd wordt aan het oude spel, knipt hij zonder veel vuur de poppen stuk en laat die stukken „verdrinken, omdat ze H e n n y geslagen hebben". Stottert een weinig.

10de behandelingsuur.

Verloop: Toestand als boven. Hij is erg druk geweest, stotterde niet meer. De moeder vertelt, dat hij nu het verschil tusschen een jongen en een meisje weet, omdat zij hem op de angstig-gestelde vraag, waarom of zusje geen „pipi" had, volgens afspraak heeft geantwoord, dat alle meisjes en moeders zoo zijn als zusje en alle jongens en vaders zooals H e n n y en dat ze altijd zoo blijven.

Spel: Hij knipt gedurende het geheele uur met een perforeertang eentonig gaatjes in gekleurd papier. Als ik naar zijn zusje informeer, zegt hij minachtend: „Ze poept steeds in

d'r broek en ik wil d'r niet nog meer hebben zusjes komen

toch van de zusters, hè?" Als ik hem hierop antwoord, dat alle kindertjes in het buikje van hun moeder groeien, kijkt hij heel verbaasd, zegt: „Dan hebben Jan en Adri gejokt!" en gaat hierop zwijgend door met knippen. (Jan en Adri zijn z'n ouders). Als hem thuis gezegd wordt, dat hij zijn vader niet „Jan" noemen moet, zegt hij: „Nou, ik weet het toch best, dat Jan mijn vader is!" m.a.w. het is geen onwetendheid van me, maar opzet.

11de behandelingsuur.

Verloop: Hij heeft weer dikwijls aanvallen gehad, echter ongestoord geslapen. Zooals reeds vermeld, vertelde de moeder eerst in dit uur, wat de aanleiding was geweest tot H e n n y's eersten aanval. Nadat zijn moeder, door hem zoo ruw te behandelen, op hem den indruk had gemaakt, niet meer van hem te houden, was zijn eerste aanval opgetreden. Toen wij dit

Sluiten