Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij den hond en de leeuwen weg: „Die zijn stouterds, die hebben gebeten". De rest van het uur besteedt hij aan het verven van kleurplaten.

13de behandelingsuur.

Verloop: Hij heeft geen aanvallen meer gehad, ook niet, als hij zich boos maakte. Dan werd hij al huilend wel blauw, maar tot een aanval kwam het niet. Hij slaapt ononderbroken door, maar in zijn droomen zegt hij allerlei agressieve woorden, trapt en woelt en maakt den indruk van woedend te zijn.

Spel: Hij knoeit in het water en laat den trein even rijden. Dan teekent hij onvermoeid steeds maar dezelfde figuur op het schoolbord, een soort van doolhof. Hij noemt het met een geheimzinnig gezicht, alsof er veel meer achter steekt, „gangetjes". Merkwaardig is, dat hij na zoo'n „labyrinth" te hebben uitgeveegd, precies dezelfde figuur weer opnieuw kan teekenen; kleine afwijkingen worden zelfs verbeterd en dit, terwijl het een zeer gecompliceerde samenvoeging is van gangen en hokken. Het geheel lijkt op den plattegrond van een stadsdeel met doodloopende stegen.

14de behandelingsuur (een maand later).

Verloop: Hij heeft geen aanvallen meer gehad, behalve juist den dag tevoren. Hij viel op straat, deed zich pijn, stond op, ging huilen en kreeg een aanval. Vallen is voor hem blijkbaar een herhaling van het omvallen, toen zijn moeder hem destijds opzij duwde. Hij is dus bijna twee maanden geheel vrij van aanvallen geweest. Hij heeft uitstekend geslapen en gegeten, was rustig overdag, soms alleen wat dwingerig. Hij is erg lief tegen zijn zusje geweest.

Spel: Hij stopt alle beesten in den stal en de popjes in hun bedjes, gedraagt zich nogal autoritair en gebiedt mij nu, hem bij een en ander te helpen. Vroeger vroeg hij er om. Verder geen bijzonderheden.

15de behandelingsuur (2 maanden later).

Verloop: Hij heeft in al dien tijd slechts één aanval gehad, na een val. Hij slaapt goed, is rustig.

Sluiten