Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

armen naar zijn moeder uit. Hoewel het niet te bewijzen is, zijn wij geneigd, rekening houdend met de door Freud aangegeven verhullingsmogelijkheden, H e n n y's aanval als volgt te interpreteeren: Elke ernstige krenking of weigering, vooral wanneer deze van zijn moeder uitgaat, herinnert hem aan de groote krenkingen, die hij telkens ondervindt, wanneer zijn moeder hem afwijst en aan zijn vader de voorkeur blijkt te geven. Zulk een krenking roept zijn woede weer op; gedurende den daarop volgenden aanval doodt hij in zijn phantasie zijn vader. Daarna strekt hij zijn armen naar zijn, eindelijk voor hem bereikbaar geworden moeder uit. (De volgorde is in den aanval omgewisseld). Dat is de bevrediging, die zijn symptoom hem biedt. Tegelijkertijd heeft het symptoom echter de beteekenis van (schijn)dood-zijn, als straf voor de tevoren begane misdaad.

Wij zijn ons volkomen ervan bewust, dat deze interpretatie van H e n n y's aanvallen niet meer is dan een hypothese. Dat zijn aanval echter een straf is voor de doodswenschen tegen zijn vader is, gezien zijn spel en het resultaat van de duiding in het 11de uur, wel het eenige, dat vaststaat.

Uit zijn spel gedurende de eerste uren blijkt, dat hij zich het hoofd breekt over het geslachtsverschil tusschen mannelijke en vrouwelijke wezens. In het 4de uur houdt hij zich bezig met het geboorteprobleem, waarbij bleek, dat hij dacht, dat een ,nieuw' kindje door de zusters in een ei aan de moeder gegeven wordt. Uit de plaats waar hij het eitje neerlegt (tusschen de dijen van de moeder-pop) blijkt, dat hij begrepen heeft, dat de genitalia er iets mee te maken moeten hebben. Uit de gruwelijke wreedheden gedurende den ouder-moord kan men zich een denkbeeld vormen van de sadistische phantasieën, die in het hoofdje van een uiterlijk zacht en vriendelijk kindje kunnen omgaan. Het was een waar kannibalistisch feest, waarbij genoten werd van het lijden der slachtoffers. De dieren en de autos mochten zelfs toekijken en dit is zelfs een gunst, want de stoute tijgers mochten niet meegenieten. Na deze wreedheden is in het volgende uur zijn spel doorweven van verzoenende tendenzen. Slechts één vadertje wordt vermoord. Deze wordt echter van den brandstapel gered om het kanotochtje te kunnen meemaken. In het 8ste uur wreekt vader-

Sluiten