Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

motorrijder, die met een flinke snelheid op een buitenweg rijdt, plotseling moet uitwijken voor een den weg overstekenden voetganger, en zich daardoor te pletter rijdt tegen een boom, vindt alleen afdoende beveiliging van zijn financieele belangen bij de verplichte verzekering van alle weggebruikers, dit is alweer van alle staatsburgers. Men placht vroeger hier nog aan te voeren, dat de voetgangers in het algemeen de economisch zwakkeren waren en de motorrijtuigbestuurders de economisch sterkeren, maar ook dit argument is thans volkomen verouderd : de motorrijder zal soms een werklooze, de automobilist een arme handelsreiziger zijn.

Maar zelfs al zou men alle weggebruikers tegen W.A. verzekerd hebben, dan nog was er een groot gat in het beoogde systeem der „collectieve veiligheid" ; en dit is o.i. wel het grootste bezwaar tegen het heele systeem, n.1. dat het slechts aansprakelijkheidsverzekeringen blijven. Waar aansprakelijkheid is, moet nog steeds op een of andere wijze schuld althans worden aangenomen ; wanneer er dus geen schuld is bij den aanrijdenden automobilist (hetgeen thans overal zeggen wil: wanneer de automobilist zijn onschuld kan aantoonen), dan krijgt het slachtoffer niets. Hier kunnen geen verplichte W.A.-verzekeringen noch directe acties helpen. Men kan dan nog voor dubieuse gevallen (dubieuse !) oplossingen bedenken, door b.v. de gezamenlijke assuradeuren die schaden te laten betalen, welke veroorzaakt zijn door onvindbare automobilisten, maar voor de vele gevallen, waar de schuld bij „het slachtoffer" zelf ligt, kan dit geen hulp brengen. Tot op heden althans lieten zich nog geen stemmen hooren, welke voorstelden ook hier de gezamenlijke W.A.-assuradeuren de schadeloosstelling te laten verleenen. Men zou trouwens met evenveel recht de gezamenlijke koekebakkers of (met nog iets meer recht) de gezamenlijke autofabrikanten of bezinehandelaren aansprakelijk kunnen stellen !

Men kan tenslotte nog één stap verder gaan, en den automobilist dwingen om ten behoeve van de eventueel door hem aan te rijden voetgangers ongevallenverzekeringen te sluiten, en dus, gelijk men in Zweden deed, met elke schuldgedachte breken i). Maar dat een dergelijk systeem bij nadere overweging onaan-

!) Wij hebben hierbij dus het oog op het breken met de schuldgedachte met betrekking tot de door den automobilist te sluiten verzekering; en dus niet op het breken met de schuldgedachte met betrekking tot de wettelijke aansprakelijkheidsbepalingen van eenig land. Zoo gaat men, gelijk bekend, in Frankrijk zeer ver bij de interpretatie van art. 1384 C. Civ., waarbij men geleidelijk van „schuld" tot „risico" gekomen is. (Hierover te onzent: A. v. Oven, „De uniformeerende werking van het Brusselsch aanvaringstractaaat", Diss., Leiden, 1938, blz. 22, v. en blz. 343, v.; in Frankrijk, Mazeaud I, blz. 860, e.v.) De verzekering van dit risico blijft vanzelfsprekend een W.A.-verzekering.

Sluiten