Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

1. De directe actie is, ter bereiking van datgene, wat men bij de propaganda er voor het meest op den voorgrond stelt, volkomen overbodig.

2. Het „meerdere", dat men met deze directe actie wil verwezenlijken, valt nooit geheel te realiseeren.

3. De directe actie is, van theoretisch standpunt gezien, een wanproduct.'

4. De practische consequenties van deze, theoretisch geheel zwevende actie, zijn uiterst gevaarlijk.

Wij hebben thans op de sub 2 vermelde conclusie, welke op zichzelf, naar wij meenen, weinig tegenspraak zal ontmoeten, nog nader terug te komen ; men zou n.1. nog kunnen aanvoeren : goed, het doel kan nooit geheel bereikt worden, maar men kan het althans benaderen ; men kan door het gecombineerde systeem van verplichte W.A.-verzekering en directe actie den verkeersslachtoffers toch een bescherming van beteekenis geven. Op zichzelf is dit naturlijk juist, maar ter beoordeeling van het gewicht van dit argument zal men 2 dingen zeker moeten weten, en wel in de eerste plaats : hoe groot precies dat „meerdere" is, dat men er door bereikt, en ten tweede : tegen welken prijs bereikt men dit.

Wat het eerste aangaat, voldoende gegevens om dit te beoordeelen ontbreken nog. Wij weten, dat de meeste automobilisten tegen W.A. zijn verzekerd ; van degenen, die niet tegen W.A. zijn verzekerd, is er een deel, dat financieel niet voldoende krachtig is om de schade te vergoeden. Indien echter door het (vermoedelijk kleine) gedeelte der automobilisten, dat noch verzekerd is, noch over middelen beschikt, een aanrijding wordt veroorzaakt en deze aanrijding is veroorzaakt door schuld van den aanrijder, dan nog is er niet steeds dringende behoefte aan een bijzondere regeling. Noodig is dan nog, dat het toegebrachte letsel ernstig is, voorts dat het slachtoffer financieel zwak staat, en tenslotte, dat het slachtoffer niet tegen ongevallen verzekerd is, hetzij dan vrijwillig, hetzij verplicht volgens de Ongevallenwet-1921 i). Het aantal der vrijwillig of verplicht verzekerden is zeer groot. Van de niet-verzekerden wordt voor een gedeelte de schade nog weer gedeeltelijk opgevangen door de Ziektewet-1930. Men kan dus veilig aannemen, dat het getal dergenen, voor wie een nieuwe regeling noodig is, gering zal zijn. Hoe groot dat aantal is, laat zich thans nog niet vaststellen; naar wij vernemen tracht de reeds eerder genoemde regeerings-commissie hierover exacte gegevens te krijgen. Voor het oogenblik zullen wij moeten volstaan met aan

) De krachtens de Ongevallenwet verzekerde arbeiders zijn immers ook verzekerd tegen verkeersongevallen, welke hun op weg van en naar het werk treffen.

Sluiten