Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wat beter, dan een streng formalistische, waarvan onschuldigen de dupe worden. Niet-ontvankelijk verklaring en hernieuwde aanlegging der procedure met verbetering der fout komt practisch op hetzelfde neer en is alleen maar veel omslachtiger 15).

Van het leveren van bewijs door de „partijen" is bij de procedures van vrijwillige rechtspraak geen sprake. Voor een groot deel volgt dit reeds direct uit de wet, die den rechter allerlei personen laat oproepen om hem zoodoende de noodige bouwstoffen voor zijn beslissing te geven. Het bestuurskarakter der procedure maakt, dat de rechter vrij moet zijn om alles te weten te komen, wat hem voor zijn beslissing van belang schijnt. Dit is op zichzelf reeds voldoende reden om den rechter in dezen plein pouvoir te geven. De regel, geen twee kapiteins op een schip, zou daarbij reeds voldoende grond zijn om aan „partijen" haar, bij de contentieuse procedure bestaand recht op bewijslevering te ontnemen, echter zijn hiervoor nog twee andere gronden te noemen. Het subjectieve inzicht van den rechter geeft binnen de door de wet gestelde grenzen bij de beslissing den doorslag; „partijen" kunnen niet weten, wat de rechter wel en wat hij minder belangrijk vindt. Daardoor zullen zij allicht allerlei overbodige dingen bewijzen en misschien belangrijke feiten over het hoofd zien. Temeer waar „partijen" toch altijd wel in de gelegenheid zijn om den rechter op huns inziens belangrijke punten opmerkzaam te maken, die deze dan zoo noodig zelf verder kan onderzoeken, is het volkomen onnoodig en, zooals in het voorgaande is uiteengezet, zelfs ongewenscht om „partijen" een recht op bewijslevering toe te kennen. Als tweede grond kan hier nog gelden, dat, waar bij de procedures van vrijwillige rechtspraak steeds vreemde belangen gemoeid zijn, het dientengevolge ook wenschelijker is om het bijbrengen van het bewijs aan een volkomen onpartijdig persoon over te laten. Zooals uit het bovenstaande trouwens wel blijkt, staat het den rechter natuurlijk vrij, om bij het onderzoek naar hetgeen hem belangrijk toeschijnt, van de diensten van „partijen" gebruik te maken; derhalve zijn interlocutoire beslissingen bij de procedures van vrijwillige rechtspraak volstrekt niet onmogelijk 16).

15) Zie hieronder bij „Jurisprudentie", sub III.

ls) Zie hieronder bij „Jurisprudentie", sub IV.

3

Sluiten