Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Engelsche ziekte

Engelsche ziekte

een totaliteit, d.w.z. zij streeft ernaar in haar geheel behouden te blijven. Wanneer iemand zijn been breekt komt er op de genezingsplaats in het begin een dikke knobbel van overtollig nieuw beenweefsel. Dit verdwijnt weer geleidelijk aan, en de oorspronkelijke vorm komt weer zoo goed als normaal te voorschijn. Men kan dit niet zonder meer verklaren door het gebruik van het been en dus van de spieren, want ook bij personen, die voortdurend het bed houden, gebeurt het. Men kan de kracht, die er steeds naar streeft de totale lichaamsvorm zoo duidelijk mogelijk te doen uitkomen, de „totale vormkracht” van het lichaam noemen.

Engelsche ziekte is een ziekte, die als hoofdkenmerk heeft een niet normale verbeening, verharding van het nog weeke, grootendeels kraakbeenige beenderenstelsel zooals dat bij de geboorte van het kind aanwezig is. Een groeiend kind behoeft vanzelfsprekend een groote weekheid, plasticiteit van zijn weefsels en organen. Het beenderstelsel vertoont het vroegst de blijvende vorm. Dit proces van vast-worden is bij de Engelsche ziekte of rachitis vertraagd. De plaatsen waar het been speciaal groeit

(in de buurt van de beide uiteinden van een bot) en waar dus voortdurend een strijd plaats vindt tusschen de neiging om nog „vormbaar” te blijven en reeds „gevormd” te zijn, vertoonen hier dan ook de grootste afwijkingen : de polsen en enkels worden te dik zooals algemeen bekend is. De verbeeningsplaats der ribben, die ook te dik is, kan men als een reeks knobbeltjes (de rozenkrans) schuin over het borstje onder de huid voelen. In hooge mate, zou men haast kunnen zeggen, „vecht het hoofd om zijn vorm”. Men moet zich voorstellen, dat de verharding van den hersenschedel zich voortdurend moet handhaven tegenover de krachten, die uitgaan van den voor een deel vloeibaren schedelinhoud en die, om zoo te zeggen, den schedel tot een ballon zouden willen opblazen. Bij de rachitis is de schedel dan ook te groot; soms kan het zoover komen dat zij zelfs week en hierdoor indrukbaar wordt; de opening (fontanel) boven op het hoofd blijft lang open. Ook de tanden komen te laat door en zijn niet zuiver van vorm.

Door de weekheid van het skelet geeft dit mee bij spierwerkingen ten gevolge van

Sluiten