Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hersenverweeking

Hersenvliesontsteking

zal de dokter in den regel een veel langere rustperiode voorschrijven, alleen dan is het mogelijk latere complicaties (jarenlange last van hoofdpijn, moeheid in ’t hoofd, aanvallen van duizeligheid enz.) te voorkomen.

Hersenverweeking. Wat in den volksmond als „hersenverweeking” bekend staat is de z.g. „dementia paralytica”, een ziekte, waarbij een verregaande geestelijke aftakeling plaats vindt, gepaard gaande aan een gaandeweg geheel wegslinken der vitaliteit uit het overige lichaam. Men neemt aan dat deze ziekte, evenals de „ruggemergsverweeking” alleen voorkomen als na-ziekte na een doorgemaakte syphilitische infectie. Geheel onbestreden is deze opvatting nog steeds niet. In de hersenen van zulke patiënten vinden ingrijpende veranderingen plaats, vooral schrompelingsprocessen. Van een verweeking kan dus feitelijk niet gesproken worden. Er zijn andere ziekten, hersenabcessen, hersentumoren, bloeduitstortingen enz., waarbij dat woord eerder op z’n plaats zou zijn.

Hersenvliesontsteking. Van de drie hersenvliezen bekleedt het binnenste (het weeke hersenvlies) de hersenen, het

harde hersenvlies ligt tegen den beenigen wand aan (schedel- en wervelkanaal), terwijl om het weeke hersenvlies nog het spinnewebvlies ligt. Tusschen de vliezen bevindt zich een heldere vloeistof, de hersen-ruggemergsvloeistof.

De hersenvliezen kunnen ontsteken. De voornoemde vloeistof wordt daarbij troebel en staat onder hoogeren druk.

Behalve koorts, sufheid, hoofdpijn en dergelijke, behoort tot de karakteristieke verschijnselen de z.g. nekstijfheid: de patiënten kunnen de kin niet op de borst brengen. De heele wervelkolom wordt trouwens stijf gehouden en elke buiging ervan veroorzaakt min of meer pijn. In hoofdzaak bestaan er twee soorten van hersenvliesontsteking (meningitis), de eene is algemeen bekend onder den naam van „nekkramp”; het hoofdverschijnsel waarnaar de ziekte heet is boven besproken. De incubatietijd is 2 è 3 dagen, de ziekte duurt 1 a 3 weken en loopt gelukkig vaker goed af, dan men gewoonlijk vermoedt. De besmettelijkheid is vrij groot. Ook hier komen bacillendragers (zie aldaar) voor. In het algemeen worden jeugdige personen (tusschen het 7e en 21ste jaar) aangetast.

Een geheel ander verloop heeft

Sluiten