Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

man worden; de eene verzamelt graag schilderijen, de andere postzegels.

In de eerste plaats moet het R. o. L. ook den arbeider ten goede komen, want juist onder hen zijn dikwijls ware helden te vinden. Het is volstrekt onjuist om hem uit de hoogte te behandelen en hun de achting, die vanzelf spreekt, te onthouden, want alles, wat wij eiken dag noodig hebben en genieten, is hun werk. De vrees om de betrekking te verliezen, onvoldoende voedsel, als het gezin groot is, ontoereikende woningtoestanden, zoodat dikwijls zieken naast gezonden liggen, kindersterfte uit gebrek aan verpleging, dit alles zijn bekende toestanden; om dit te veranderen zou het R. o. L. alleen al noodzakelijk en gerechtvaardigd zijn. Dit recht moet geen genade zijn, maar een recht van de natuur, van het verstand, van de menschelijkheid en de logica; door dit recht wordt de mensch eerst waarlijk vrij en behoeft zich niet meer te buigen, want ook de werkgever moet gecontroleerd worden. Alleen stalen wetten kunnen hier hervorming scheppen.

Een vriend verelde mij van een arbeider, die een ware held was. Om zeven uur 's morgens verscheen hij prompt op zijn werk, maar hij had zoo'n hooge koorts, dat hij nauwelijks op zijn beenen kon staan. Toen mijn vriend hem uitlegde, dat hij goed zou doen naar huis te gaan, omdat hij toch ziek was, antwoordde hij: „Zeker, ik weet, dat ik ziek ben, maar ik heb kinderen thuis. Als ik mij ziek meld en wegblijf, krijg ik de eerste dagen heelemaal niets en daarna precies zooveel om brood te koopen."

Ik ken hier een arbeider, die sedert den oorlog een afschuwelijke) open wond aan zijn been heeft, die ongeneeslijk is. Hoewel hij soms nauwelijks kan slapen van pijn, werkt hij dag in dag uit voor het onderhoud van zijn gezin. Overal bestaan er zulke stille helden, wier leven bijna geen vreugde, maar bijna alleen leed bevat.

Helaas heeft men menigmaal arbeiders en ondergeschikten door een onrechtvaardige behandeling verbitterd. Een beetje hulp en medegevoel kunnen wonderen doen, zoodra de andere maar voelt, dat men niet op hen neerkijkt. Mijn vriend beschouwde het als een eer, om dien dapperen zieken man hartelijk de werkhand te drukken, en betaalde hem zijn loon

Sluiten