Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar gemeenschappelijk tegen onze gevaarlijke, onzichtbare vijanden, de bacteriën enz. optreden. Het zal een van de hoofdtaken van het K. o. L. zijn om in veel grooteren omvang dan tot nu toe staatsinstellingen te stichten en allereerste krachten aan het hoofd hiervan te plaatsen. Deze soort oorlog zal heel wat minder geld kosten, zij kan en zal inplaats van lijden alleen maar zegen brengen, want een grooteren dienst kan men aan de menschheid niet bewijzen. Hiertoe behooren ook het opruimen van vochtige woningen, de haarden van vele ziekten, grootere veiligheid voor den arbeider bij gevaarlijke en voor de gezondheid schadelijke werken, scherpere controle tegen spoorwegongelukken, die meestal dezelfde oorzaken hebben, zooals weigeren van de rem van de locomotief, door het water ondermijnde spoorstaven en bij het herstellen van rails, waar de trein moet worden omgelegd en verkeerde signalen. Hoewel wij reeds op buitengewone resultaten bij de bacteriënbestrijding kunnen wijzen, zijn de radicale geneesmiddelen voor tuberculose, kanker, rheumatiek enz. tot nu toe uitgebleven. Vele van de hierboven (bladz. 14) vermelde smarten en rampen kunnen of vrijwel geheel uit den weg worden geruimd of zeer verzacht worden. Als b.v. alle geboorten in de vrouwenkliniek bijgevolg onder vakkundig toezicht konden plaats vinden, dan zouden vele (door strangulatie en andere) „doodgeboren kinderen" weer bijkomen. Zieke kinderen hadden vooral bij besmetting, die trouwens ook sterk zou verminderen, een veel doelmatiger verpleging in een ziekenhuis dan thuis. Ook aan de doktoren moest grootere bevoegdheid om pijn te stillen in die gevallen worden gegeven, waarin menschen reddeloos met een ongeneeslijke, pijnlijke ziekte of in een smartelijken doodsstrijd terneerliggen, en aan hun leven een einde willen maken. Men kon de menschheid daardoor de grootste geruststelling geven, wanneer men vastlegde, dat de toepassing van doodende middelen slechts op uitdrukkelijk verlangen van den zieke mocht plaats hebben. De dokter of liever nog een commissie van twee doktoren zou daarna enkel en alleen moeten uitmaken, of het geval als hopeloos moest worden beschouwd of niet, hoewel de grens van ja of neen te zeggen wel lastig blijft, daarom moest men alleen de absoluut hopelooze zieken dit voorrecht geven.

Sluiten