Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het land, dan zou volgens dat systeem ieder ƒ 100,— belasting moeten betalen. Dit zou echter een onbillijke verdeling van de belastingdruk zijn, omdat niet alle mensen evenveel inkomen hebben en bovendien vele mensen in het geheel geen inkomen hebben.

Men kan verder zeggen, dat het geld niet voor alle mensen hetzelfde „grensnut" heeft. Wanneer iemand met een inkomen van ƒ 100,— per jaar gedwongen wordt ƒ 5,— belasting te betalen drukt deze last zwaarder dan een aanslag van ƒ 500,—

voor iemand met een inkomen van ƒ 10.000,— per jaar.

In verband hiermede is in vele landen de progressieve Progressieve inkomstenbelasting ingesteld. Ieder betaalt een zeker percentage van zijn inkomen, maar het percentage wordt groter naarmate het inkomen stijgt. Iemand met een inkomen van ƒ 200,— per jaar betaalt bijv. 1 % en over een inkomen van ƒ 10.000,—

wordt 10 % belasting betaald.

Door dit stelsel wordt evenwel nog lang niet ieder naar zijn draagkracht aangeslagen. In elk land woont steeds een grote groep mensen waarvan het inkomen zeer moeilijk te schatten is. Bij personen met een vast salaris of loon is het inkomen niet moeilijk te schatten, maar bij mensen, die van de handel, landbouw of industrie leven, kan men zeer bezwaarlijk het inkomen nauwkeurig in guldens taxeren. De inheemse landbouwer in Indië, de kleine handelaar, zal het dikwijls zelf niet eens kunnen taxeren.

Wanneer men dus alleen een inkomstenbelasting volgens het progressieve stelsel ging heffen, zouden er zeer veel onbillijkheden worden begaan, de één zou te veel en de ander te weinig betalen en mensen waarvan het inkomen moeilijk te schatten is (door den belastingambtenaar) zullen dikwijls neiging hebben hun inkomen te laag op te geven. Men kan dus moeilijk de draagkracht van de mensen alleen bepalen uit het inkomen. Daarom is in Indië, evenals in de meeste andere landen, naast de inkomstenbelasting ingesteld: een verteringsbelasting.

Bij de verteringsbelasting wordt de draagkracht van den verteringsbelastingbetaler geschat naar de grootte van zijn uitgaven. belastlngOp die wijze wordt de draagkracht van de mensen dus als het ware van twee zijden bekeken. Men neemt als maatstaf de inkomsten en daarnaast als andere maatstaf: de uitgaven.

Sluiten