Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

we zijn allemaal menschen, ik hoop dat Italië het klaarspeelt zónder oorlog, ik zeg maar: gij zult niet dooden.

De Kra: kijk eens naar de dieren, verscheuren die elkaar niet? Daar geldt ook het recht van de sterkste, dat is de natuur.

't Is waar, zegt Tine, de dieren doen het ook, maar 't is toch afschuwelijk.

We zijn geen dieren, zegt Seffe, we zijn ménschen, dat is het verschil.

Jij bent niet in dienst geweest, mannetje, dat kan ik wel hooren, potverdikke, dan zou je anders praten.

En Seffe: in ieder geval kan ik duidelijk zien dat ü in dienst bent geweest.

Dat is brutaal, zegt Tine, en hij heeft ongelijk ook.

Natuurlijk, zegt de Kra, maar, zooals ik zei, mevrouw Tennema, de oorlog is en blijft er, we moeten hem zien als een noodzakelijk kwaad en is hij er niet altijd geweest?

Seffe voelt zich warm worden. Zulke menschen zijn het die het leven met hun domheid vergiftigen! Marianne kijkt hem aan, haar oogen zeggen: ik geef jóu gelijk.

Ja, zucht mevrouw Tennema, zoo is het leven nu eenmaal.

Sluiten