Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dolf vrij heeft spelletjes, 's Avonds uit. Zwerven langs de straten of staan voor het huis van Marianne. Soms brandt het licht op haar kamer en glijdt een schaduw over het gordijn.

Seffe verlangde naar Marianne, hij kon haar niet vergeten, nooit. Als hij aan haar dacht voelde hij een weeheid in zijn borst, o, Marianne. Door het verlangen kwam hij niet tot werken, hij was te ongedurig om zich ergens ernstig op toe te leggen. En Marianne wilde niets van hem weten. Zou ze anders het alleen zijn met hem vermijden wanneer hij haar bezocht? Seffe wachtte. Hoe dan ook, later zou Marianne zijn vrouw worden. Kon hij ooit met een andere gelukkig zijn?

Verlangen en lui zijn is prettig, Seffe voelde er niets voor om zich in te spannen. Voor zijn part duurde het zijn levenlang zoo, als hij tenslotte maar stierf in de armen van Marianne. En toch. ♦. als ze nu kwam, zou hij niet alles voor haar doen, zich doodwerken desnoods?

Dat niets doen van die jongen is een gruwel, zegt Eva en haar moeder: ja kind, dat gaat zoo als je geen ouders hebt die voor je zorgen.

Seffe hield van van Hasselt die groote weemoedige oogen had. Hij vertelde Seffe dikwijls

Sluiten