Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verhalen uit zijn jeugd met zachte stem en lange tusschenpoozen van zwijgen. En altijd het einde: zie je Seffe, dat is lang geleden en komt nooit meer terug.

Aan tafel is Seffe de eenige die spreekt, de anderen luisteren en eten. Wat ik vanmiddag gezien heb, hè Dolf, was het niet geweldig? Moet u hooren...

Die Seffe heeft zijn woorden altijd klaar, advocaat moest hij worden I

De van Hasselts hebben lang geen spijt dat Ze Seffe er bij hebben genomen. Ten eerste kunnen ze het geld best gebruiken en ten tweede houdt Seffe er met zijn verhalen de vroolijkheid in.

Maar ineens op een middag zegt Seffe geen woord, hij eet weinig en ziet bleek.

Maar Seffe, wat heb je?

Niets.

Voel je je ziek?

Nee.

Zou je niet naar bed gaan?

Nee.

En Dolf: Seffe heeft de heele dag al niets gezegd.

's Avonds vraagt van Hasselt: Seffe vertel eens wat er is. Seffe begint te huilen. Zeg het

Sluiten