Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben zij vermoord, maar ook mij hebben zij gewond. En al ben ik eerst kermend van pijn van de menschen weggevlucht, nu keer ik tot hen terug en toon hun mijn litteekens.

Hun schuldlooze kinderen hebben zij voor het leven verminkt met demerkteekensvan hun eigen schanddaden. Schuldloos ben ik, denkt Seffe, maar hoe schuldig voel ik me! Nooit kan ik meer terug keeren tot het oude leven van uitgaan en plevieren, mijn hart kan niet meer meeslaan op de maat der vreugde. Seffe voelde een groote ontroering nu hij de zekerheid in zich voelde dat zijn leven gewijd zou zijn aan de nagedachtenis van hen die onder menschenhanden vielen. Zij wenken mij vanuit de dood, ik zie hun gezichten die nog bleek en van angst vertrokken zijn.

Buiten bulderde de storm. Het gaf Seffe een machtig gevoel in de nacht klaarwakker te zijn terwijl het noodweer woedde over de daken waaronder de menschen nu rustig sliepen. Het was als waakte hij over de wereld.

Maar ik, die een hart heb en een geweten, ik spreek in naam der kinderen als ik zeg dat wij het geloof in de ouderen hebben verloren. Het moedergeroep van hen die zij slachtten

Sluiten